Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

Ο ανθρωπος που ηθελε να πεταξει στο διαστημα, βρισκεται πια στη γη, ακολουθωντας την προδιαγεγραμμενη πορεία καθε θνητού, αφηνοντας τους άλλους, τους γνωστους και άγνωστους άλλους, να θρηνησουν, να νοσταλγησουν, να εκτιμησουν και να μιλησουν για τα πεπραγμενα ενος βιου που εξελιχθηκε εξω απο τα στανταρντς των απλων ανθρωπων, και αφησε βαρια παρακαταθηκη, την οποια πολλοί εχουν σεβαστεί αλλά ΟΛΟΙ εχουν ακολουθησει, είτε το γνωριζουν είτε όχι, είτε το παραδέχονται είτε οχι, είτε εκφραζοντας την ευγνωμοσυνη τους είτε οχι.

Λιγη σημασια εχουν πλέον αυτα για τον ανθρωπο που βρισκεται σε εναν ήσυχο και ήρεμο τοπο, στο χωριο Βυτιναίϊκα του Πυργου, εκει οπου τον συντροφεψαν οι φιλοι, αυτοι οι φιλοι που σταθηκαν οπως πρεπει οι φιλοι να στεκονται.

Οι φίλοι…

Κανενας πραγματικα μεγαλος στο έργο και στις ιδεες άνθρωπος δεν είχε ποτέ αρκετους φιλους, ίσως γιατι δίσταζαν να τον πλησιασουν, ίσως γιατι δεν το θελησε ο ίδιος, ίσως γιατι στο απόγειο της δημιουργιας και της δύναμης υπηρξε ασυμβατοτητα, αποσταση αγεφύρωτη μεταξυ του ενός ξεχωριστού, απο τους πολλους αξιολογους που ακολουθησαν και διδαχτηκαν.

Μονο οταν τα χρονια περνουν και το παρελθον έρχεται σαν γλυκοπικρο βασανιστηριο να συντροφεψει τις άδειες μερες, γλυκαινει η ψυχη, αυξανεται η αναγκη, δυναμωνει η επικοινωνια, μικραίνουν οι αποστασεις.

Και ολα αυτα εξελισσονταν oσο διογκωνόταν η πάνδημη αναγνωριση της προσωπικότητας και της προσφορας της, πολλαπλασιαζοντας τους αποδεκτες εργου και ιδεών μεσα απο τα κοινωνικα δικτυα, οπως οι μεγαλυτεροι μεταλαμπάδευαν την παγιωμενη (και “πακτωμενη”) γνώση και άποψή τους στους νεώτερους και στους νέους που δεν ειχαν αγορασει ΠΟΤΕ στη ζωη τους εντυπο περιοδικο, που δεν είχαν ζησει ποτέ σε εποχές διψασμενες για ενημερωση, με ανθρωπους ερωτευμενους με τις μηχανες και δεμένους στο κοινο όραμα μιας καλυτερης χωρας για τα παιδια τους -ήταν αρκετα ρεαλιστές για να γνωριζουν οτι οι ίδιοι δεν θα προλάβαιναν, απλα θα θεμελίωναν.

Tην Τετάρτη 9 Απριλιου, ο Ανθρωπος που ηθελε να παει στο διαστημα, τα καταφερε τελικα, αναχωρώντας για το great beyond, και ήταν σαν ξαφνικα να σηκωθηκε ενα πεπλο και να φωτίστηκε απο χιλιες αστραπες η ζωή του ολη, καθως βγήκαν απο τη σιωπή και την διαδικτυακη μοναξια τους, και μίλησαν, διηγηθηκαν, δακρυσαν, θρήνησαν, οι χιλιαδες των γνωστων αλλά κυριως άγνωστων Ελληνων, που σε καποιο σημειο του βιου τους, του μαθητικου και του εργασιακου, απο τα νεανικα τους χρονια μεχρι την ωριμοτητα και το γήρας, επηρεάστηκαν βαθειά απο αυτον που εφυγε, και ήταν σαν να είχαν κι αυτοι ανοιξει τα χερια για να πεταξουν προς το διαστημα μαζι του, άσχετο αν τελικα δεν τα καταφερε κανείς- και ευτυχως, ας μεινει κατι απομακρο και ανεξερευνητο για να συνεχισει να υπαρχει υλικό ονείρων.

Ο Κωστας Καββαθας παρεμεινε πνευματικα έφηβος μεχρι την τελευταία στιγμη συνειδησης. Υπηρξε “αναμορφωτης”, με την πραγματικη έννοια, όχι μονο της μορφης του Τύπου αυτοκινητου (γιατι ναι, επιχειρηματικα -και οι εκδοτικές επιχειρησεις που στηριξαν την δυνατότητα της ελεύθερης άποψης αποτελουν ενα άλλο κεφάλαιο του βιβλιου- τα αυτοκινητα ήταν το Α και το Ω, με ολη την υπολοιπη αλφαβητο ανάμεσά τους) αλλά και συνειδησεων, απόψεων, κατευθυνσεων και αποφασεων των αναγνωστων του, κατευθυνσεων και αποφασεων αποκλειστικα δημιουργικων και προοδευτικων, για ενα καλυτερο κοσμο, για μια καλυτερη χώρα, για μια καλυτερη ζωή.

Οσοι έζησαν τον Κωστα Καββαθα, όσοι συνεργαστηκαν μαζί του (γιατι δεν ήταν μονος, επελεξε συνεργατες, και εκείνοι είχαν δικαιωμα στις δικες τους επιλογες), όσοι ακολουθησαν και έζησαν κατα καποιο τροπο “παραλληλους βιους” σε προσωπικο και επαγγελματικο επιπεδο, δεν θα χρησιμοποιήσουν την αναχώρησή του για να “θυμηθουν” στιγμες απο το κοινο παρελθον, που ομως σημερα αφορουν τους ιδίους- εκεινος δεν είναι εδω να μας πει την δικη του άποψη.

Και όσοι έζησαν μεχρι τέλους τον Κωστα Καββαθά, αυτοι που βρεθηκαν πιο κοντα του μετα τον “πρωτο θανατο”, που ήταν αυτος του περιοδικου Τυπου και των εντυπων εκδοσεων (καμμια σχεση με την πολυσυζητημενη τυχη των αγαπημενων του περιοδικων-εργων ζωης, οι αλλαγες στην ενημερωση, απο έντυπη σε ψηφιακη, που ούτως οι άλλως θα τα παρασερναν, δημιουργησαν ένα άνυδρο τοπιο, χωρίς ατμοσφαιρα και καμβα στον οποιο θα μπορουσε να δημιουργησει), αυτοι λοιπον, και ολοι εμείς οι γνώστες και αναγνώστες του ’70 μαζι τους, θυμούνται, θέλουν να θυμούνται, και ΘΑ θυμούνται, έναν ΚΚ όρθιο, δυνατό, δραστήριο, πνευματώδη, γοητευτικο και δημιουργικο μεχρι τέλους.

Μεχρι τέλους.