Με ελάχιστες μέρες να απομένουν μέχρι το Σαββατοκύριακο (όπου για μια ακόμα φορά θα ευχηθώ να επικρατήσει η ψυχραιμία και η σύνεση απέναντι σε ένα ωμό διεθνή εκβιασμό για λόγους που φυσικά και ΔΕΝ έχουν να κάνουν με οφειλές και δάνεια), θα ήθελα να αναφερθώ στον ρόλο που έπαιξαν την τελευταία περίοδο τα ΜΜΕ, δηλαδή οι όμιλοι τηλεοπτικών σταθμών και εφημερίδων, καθώς και τα ειδησεογραφικά sites, είτε τα δικά τους είτε τα συνεργαζόμενα. Είναι σαφές, ότι απο τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 και μετά, δεν υπάρχει πλέον “δημοσιογραφία” με την έννοια της αντικειμενικής ενημέρωσης, αλλάένα overdose ειδήσεων με κατευθυνόμενο τρόπο και προβολή συγκεκριμένων θέσεων. Οι δημοσιογράφοι και οι παρουσιαστές, που με τόσο πάθος εκπροσώπησαν τα συμφέροντα των ξένων (δανειστών), είναι -οι περισσότεροι- “αριστεροί”, κάτι που το βάζω σε εισαγωγικά γιατί το “αριστερός” στην ελλάδα είναι κάτι ιδιαίτερα μπερδεμένο. Καθόλου δεν “έφτυναν” τον εαυτό τους στον καθρέφτη κάθε βράδυ επειδή εκτέλεσαν στο ακέραιο τις εντολές του επιχειρηματία εργοσδότη τους, προσπαθώντας να διατηρήσουν την θέση και τον μισθό τους. Ομως, θα έπρεπε. Αυτή είναι η διαφορά ενός “λειτουργήματος” απο μια “δουλειά”. Ο εργάτης στο εργοστάσιο όπλων φτιάχνει σφαίρες που πιθανόν να πάρουν μια ζωή. Ο στρατιωτικός χειρούργος στον πόλεμο, προσπαθεί να σώσει τη ζωή και των τραυματισμένων αιχμαλώτων. Δεν έχει κανείς την απαίτηση απο αυτούς να παραιτηθούν απο τις δουλειές τους ή να αφήσουν τον τραυματισμένο εχθρό να πεθάνει σαν σκύλος σε αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας. Ο δημοσιογράφος όμως που καλείται να πράξει κάτι αντίθετο με την συνείδησή του εξυπηρετώντας επιχειτηματικά συμφέροντα, οφείλει να παραιτηθεί. Η να φτύνει τον εαυτό του κάθε βράδυ στον καθρέφτη. Αν θα το κάνει πριν ή μετά το βούρτσισμα των δοντιών, μένει στην διακριτική του ευχέρεια.
Τον περασμένο Ιανουάριο, οι Ελληνες ψηφοφόροι εξέλεξαν μια αριστερή/”κομμουνιστική” κυβέρνηση με παράξενη σύνθεση και αλλοπρόσαλλα στοιχεία, για δύο λόγους. Ο πρώτος, ότι οι προεκλογικές υποσχέσεις της ήταν προτιμότερες απο την οικονομική ασφυξία των άλλων, οι οποίοι φυσικά δεν “κυβερνούσαν” αλλά εφάρμοζαν μέτρα-νόμους του Βερολίνου, του ΔΝΤ και του Ράϊχενμπαχ της περίφημης “Task Force”. Aς μην ξεχνάμε τόσο εύκολα. Ας μην ξεχνάμε ότι πολλά μνημονιακά νομοσχέδια ήταν τόσο ακατανόητα γιατί είχαν κακομεταφραστεί απο τα Αγγλικά ή τα Γερμανικά όπως τα είχαν συντάξει οι Τροϊκανοί, και μετά οι υπουργοί (π.χ. Γιακουμάτος, Βορίδης, Χρυσοχοϊδης, για να μην ξεχνάμε τόσο εύκολα!) εξέδιδαν πλήθος ερμηνευτικών εγκυκλίων για να καταλάβουν και να εφαρμόσουν οι δημόσιοι υπάλληλοι τις αποφάσεις και τις εντολές του Γερμανού. Ο Ελληνικός λαός, όχι απλώς “κυττώντας το συμφέρον του” όπως έπραξε το 2009 με το “λεφτά υπάρχουν”, αλλά έχοντας πραγματικά βασανιστεί και υποφέρει για μια πενταετία σχεδόν, ΔΕΝ ψήφισε τους “βασανιστές του”. Τόσο απλό. Τα ΜΜΕ όμως ήξεραν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δεσμευθεί προεκλογικά για διάφορα θέματα όπως οι ραδιοτηλεοπτικές άδειες και η υποχρέωση πληρωμής των υποχρεώσεων για όλους, ακόμα και για τους ιδιοκτήτες media! Hξεραν ότι είχε πεί πως θα ελεγχθεί η προέλευση των κεφαλαίων που πέφτουν “απο τον ουρανό” στις διάφορες εκδοτικές και τηλεοπτικές επιχειρήσεις. Και ήξεραν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μην επιχειρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ μια αλλαγή στο φορολογικό, με κατανομή των βαρών ΚΑΙ στις κερδοφόρες επιχειρήσεις και όχι ΜΟΝΟ στον μεροκαματιάρη μισθωτό, μικροεπιχειρηματία και συνταξιούχο, στο σημείο βέβαια που δεν “καταδικάζεται” η επιχειρηματικότητα. Δεν ετίθετο τότε θέμα εξόδου απο το Ευρώ (πόσω μάλλον απο την Ευρωπαϊκή Ενωση), αυτό όμως ανεδείχθη σε κυρίαρχο με την επίμονη προβολή των θέσεων της μειοψηφούσας “αριστερής πλατφόρμας”,, ακριβώς σαν συντήρηση ενός φοβικού κλίματος στον κόσμο, που σταδιακά εντείνετο όσο ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούσε (με λάθος, ή “αφελή”, τρόπο και με κάποια εντελώς ΛΑΘΟΣ ΑΤΟΜΑ) να συνεννοηθεί με τους Ευρωπαίους, πιστεύοντας οτι η ετυμηγορία του λαού θα βοηθούσε. Κι αλλο λάθος αυτό, αλλά θα επανέλθω.
Τα Ελληνικά ΜΜΕ και οι επιχειρήσεις που βρίσκονται πίσω τους, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι πολυεθνικές και τα πάσης φύσεως μονοπώλια (το κέρδος δεν έχει πατρίδα ούτε πατριωτισμό- απεχθές, αλλά κατανοητόν), συντάχθηκαν και “συμμάχησαν” α) με τους ξένους, δηλαδή τους Γερμανούς και β) με τις πολιτικές δυνάμεις που υπήρχαν ή σχηματίστηκαν για να εξυπηρετήσουν τα επιχειρηματικά συμφέροντα, και ξεκίνησαν ένα αδυσώπητο πόλεμο κατά της Κυβέρνησης (η οποία φυσικά έδινε πολλές αφορμές, με λάθη και καμώματα). Ολοι θα κέρδιζαν απο αυτό: Οι Γερμανοί, θα απεδείκνυαν ποιός ήταν ο κυρίαρχος της Ευρώπης (uber alles το λέω εγώ, αλλά πείτε ότι σ’ αυτό το θέμα είμαι πεπεισμένος ότι το DNA των Ούννων δεν παλεύεται). Οι δορυφόροι τους θα κέρδιζαν ένα “πατ-πατ” στο κεφάλι απο τον αφέντη. Οι κεντροδεξιές Κυβερνήσεις θα απόδιωχναν τον εφιάλτη ενίσχυσης των αριστερών αντιπολιτεύσεών τους. Οι επιχειρηματίες των ΜΜΕ θα γλύτωναν κάποιες ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ! Και τα παλαιά κόμματα ίσως γλύτωναν την διάλυση, ή τα στελέχη τους θα τρύπωναν σε κάποιους απο τους νέους σχηματισμούς (ας μην ξεχνάμε ότι ένας απο τους σκληρότερους “λειτουργούς”-συνεργάτες της Τρόϊκα, ο Γενικός Γραμματέας Εσόδων και εκλεκτός του Σόϊμπλε Θεοχάρης Θεοχάρης -που εξεδιώχθη απο Σαμαρά και Βενιζέλο ακριβώς λόγω της σκληρότητάς του, με αποφάσεις που πρόσταζαν κατάσχεση των …επιδομάτων φτώχειας για χρέη προς το Δημόσιο!- εξελέγη βουλευτής με το Ποτάμι, και φυσικά έπιασε αμέσως δουλειά κάνοντας αυτό που παλιά λεγόταν “διασπορά ψευδών ειδήσεων”. Και όταν το κάνεις αυτό, πολύ συχνά ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΣ μια κατάσταση σπέρνοντας αμφιβολία και φόβο, και την κάνεις να συμβεί. Δεν σε σώζει το να πεις μετά ότι “δικαιώθηκαν οι προβλέψεις σου”. Ας μην είμαστε αφελείς, μεγάλοι άνθρωποι. Βέβαια το ποιός θα μπορούσε να ψηφίσει ένα καλό φίλο και συνεργάτη των Γερμανών στην πολιτική αφαίμαξης των φτωχών, με ξεπερνάει, αλλά έχω δεί πολλά και πολλούς στη ζωή μου. Κάποιοι απ’ αυτούς θα ήταν…).
Το μέγα λάθος όλων αυτών, και ξεκινώ απο τους πολιτικούς μέχρι τον τελευταίο φουκαρά μικροφωνάκια συντάκτη και ρεπόρτερ, ήταν ότι δεν είχαν και δεν έχουν ζήσει την ΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ, ΤΗΣ ΑΝΕΧΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΧΑΜΗΛΗΣ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗΣ, ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ, ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΕΒΛΕΠΑΝ ΚΑΙ ΛΥΓΙΖΑΝ, ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΤΑΞΗ, ΤΟΥΣ ΜΕΣΗΛΙΚΕΣ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑΣ, ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ “ΝΟΙΚΙΑΖΟΥΝ” ΜΕ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ, ΤΟΥΣ “ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΔΕΣ” ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΜΑΓΑΖΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΝΑ ΧΑΝΟΥΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΦΟΡΟΥΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΕΝΦΙΑ, και τόσους άλλους λόγους-άλλη φορά θα τους απαριθμήσω και θα εξηγήσω γιατί “το σχέδιο σωτηρίας” προέβλεπε την πλήρη καταστροφή της οικονομίας καιτην φτωχοποίηση του πληθυσμού. Ετσι, πολύ απλά, όσο αυτός ο απελπισμένος κόσμος αυξανόταν και την στιγμή της φτώχειας του τα κανάλια τού μιλούσαν για επιστροφή στην ανάπτυξη, για πλεόνασμα και “για θυσίες” αλλά οι ξένοι ταυτόχρονα έκλειναν τις στρόφιγγες και ζητούσαν κι άλλα μέτρα, τόσο τα “εφαρμοστικά κόμματα” απομονώνονταν στα γραφεία τους, μαζί με τους βολεμένους βουλευτές (και τους όσους, επίσης βολεμένους, υποστηρικτές τους). Δεν διανοούντο καν όλοι αυτοί, το ΠΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑΣ! Τους νόμιζαν λιγότερους, αν με καταλαβαίνετε. Το μόνο που έβλεπαν ήταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε πάση θυσία να φύγει, ΠΑΡ’ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΜΟΛΙΣ ΕΚΛΕΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ. Λάθος τους, γιατί δεν έφταιγε το κόμμα που κυβερνούσε δυό-τρείς μήνες αλλά η δική τους στάση που είχε κουράσει και απογοητεύσει. Ομως είπαμε, αν δεν ζήσεις στη ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΖΩΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ το πρόβλημα, δεν το καταλαβαίνεις. Την συνέχεια την ξέρουμε: Ο πόλεμος μαίνεται εδώ και κάποιους μήνες και κορυφώθηκε όταν στην προτελευταία σύνοδο των Βρυξελλών οι Ελληνες πρόσφεραν 8, οι ξένοι ξαφνικά ζήτησαν 11 (δισ., έ;), και οι πολιτικοί αρχηγοί της αντιπολίτευσης είχαν σπεύσει σαν όρνεα, σκορπισμένοι σε ξενοδοχεία, και περίμεναν μήπως τους φωνάξουν “τα αφεντικά” για κυβέρνηση εθνικής ενότητας! Εκεί κορυφώθηκε η αντεθνική συνεργασία με τον ξένο παράγοντα, που σε άλλες, πιο παλιές και πιο άγριες εποχές, θα είχε βαρειές συνέπειες, όπως έχει γράψει η Ιστορία. Στη συνέχεια, ήρθε το δημοψήφισμα (που αρχικά λειτούργησε αλλά δεν απεσύρθη εγκαίρως, όπως θα έκανε ένας έξυπνος διαπραγματευτής, για να συνεχιστούν οι συζητήσεις), ακολούθησε η κορύφωση του διεθνούς εκβιασμού με τις κλειστές Τράπεζες (κάτι που μια σοβαρή και υπεύθυνη Κυβέρνηση ΔΕΝ θα άφηνε να συμβεί, γιατί οι ουρές είναι το μικρότερο πρόβλημα μπροστά στη ζημιά που έχει πάθει η οικονομία), όλα αυτά “προβλήθηκαν” με την ντροπιαστική (για το επάγγελμα που υπηρετώ εδώ και 43 χρόνια) μεροληπτική στάση των ΜΜΕ, και παρά τις δημοσκοπήσεις-εργαλείο κι συτό κατά παραγγελία στα χέρια αυτών που τις πληρώνουν- “έσκασε” σαν βόμβα η συσσωρευμένη αγανάκτηση του κόσμου στο αποτέλεσμα του 61,3%, που τηρουμένων των αναλογιών συγκρίνεται με το ΟΧΙ του Ελληνικού λαού το 1940. Μετά απο αυτή την Παλλαϊκή αντίδραση στην καταπίεση και στην στέρηση που μέλλοντός μας, απο την Δευτέρα μας παγώνει ο ύψιστος εκβιασμός, καθώς ψάχνοντας τρόπους εκδιωγμού μας απο το Ευρώ, οι “Ενωμένοι Ευρωπαίοι” κατάντησαν να φωνάξουν μέχρι και την Βουλγαρία στη Κυριακάτικη σύνοδο των 28, για “να μας διώξουν” εντελώς απο την Ευρωπαϊκή Ένωση. Απέναντι στην τρομερή αυτή επίθεση εναντίον της Ελλάδας που τόλμησε να ζητήσει κατά τι καλύτερους όρους για την ανάπτυξή της και τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού,(αυτό και μόνο!), η χώρα μας σαν …”ενισχύσεις”, παρατάσσει τον Βάγγελα Μεϊμαράκη και την Φώφη Γεννηματά. Οι του ΚΚΕ τρίβουν τα χέρια τους (το “αύριο” ποτέ δεν τους απασχόλησε σοβαρά), και ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται να έρθει αντιμέτωπος με τον εαυτό του, τις υποσχέσεις του αλλά ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΣΑΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. Με τα λάθη που έχει κάνει μέχρι σήμερα, πραγματικά είμαι πολύ επιφυλακτικός, αλλά ελπίζω.
Ας γυρίσουμε όμως στα ΜΜΕ. Θα πάω πίσω, σε άλλες μεγάλες στιγμές του Εθνους. Και εκεί θα δω εφημερίδες παραταξιακές μεν, αλλά στην περίπτωση απειλών κατά της Ελλάδος ΕΜΕΝΑΝ ενωμένες. Και το σημαντικότερο, ήταν ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ , όχι μέσα επιρροής και πίεσης προς όφελος άλλων επιχειρήσεων της ίδιας ιδιοκτησίας. Αυτός είναι ο λόγος της σημερινής κατάντιας των ΜΜΕ (με το “κατάντια” εννοώ ότι δεν λειτουργούν αμερόληπτα), ότι πρωτίστως προστατεύουν και προωθούν τα πάσης φύσεως οικονομικά συμφέροντα του επιχειρηματία, και ο λαός, η αλήθεια, η αντικειμενικότητα, το εθνικό συμφέρον, όλα αυτά έπονται. Οι ειδήσεις σερβίρονται με τρόπο που να επιρρίπτονται ευθύνες στον μη αρεστό της κάθε εποχής (κυβέρνηση ή κόμμα). Δεν βοηθούν. Διαιρούν. Δεν συμμαχούν. Πολεμούν. Δεν κάνουν ανακωχή. Επιτίθενται. Δεν έχουν αρχές, πιστεύω και “θρησκεία”. Ολοι είναι “καλοί”, για όσο μας εξυπηρετούν. Δυστυχώς, η ίδια κατάσταση επικρατεί και στα περισσότερα ειδησεογραφικά sites του Internet. Οπου πρώην υπάλληλοι εκδοτών ή συνεργαζόμενοι ( και αλληλλοδιαφημιζόμενοι) με τα κανάλια, “περνούν γραμμή” επι 24ωρο. Ναι, υπάρχουν κι άλλες, καθαρές και φρέσκες Διαδικτυακές φωνές, αλλά νομίζω, επειδή παρακολουθώ ΠΟΛΥ και ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ότι κάνουν το ίδιο απο την άλλη πλευρά. Δηλαδή, “αποκρύπτουν”, “εξαφανίζουν”, δεν αναφέρουν και δεν σχολιάζουν τις μεγάλες ευθύνες και τα ανεπίτρεπτα λάθη του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που δεν βοηθά το κόμμα που κυβερνά να βελτιωθεί, ούτε βεβαίως υπηρετεί την αντικειμενικότητα. Αν ο κάθε ένας απέκρυπτε τα δικά του κακώς κείμενα και έριχνε πάντα το φταίξιμο στους άλλους, δεν θα πηγαίναμε πουθενά. Πιθανόν γι’ αυτό ακριβώς να μην έχουμε παει πουθενά μετά απο πέντε χρόνια κουπί στη φουτρούνα και πετάλι στην ανηφόρα…Δ.Π.
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)
ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ;
https://www.youtube.com/watch?v=lWgzx5xzrtg
Τον περασμένο Ιανουάριο, οι Ελληνες ψηφοφόροι εξέλεξαν μια αριστερή/”κομμουνιστική” κυβέρνηση με παράξενη σύνθεση και αλλοπρόσαλλα στοιχεία, για δύο λόγους. Ο πρώτος, ότι οι προεκλογικές υποσχέσεις της ήταν προτιμότερες απο την οικονομική ασφυξία των άλλων, οι οποίοι φυσικά δεν “κυβερνούσαν” αλλά εφάρμοζαν μέτρα-νόμους του Βερολίνου, του ΔΝΤ και του Ράϊχενμπαχ της περίφημης “Task Force”. Aς μην ξεχνάμε τόσο εύκολα. Ας μην ξεχνάμε ότι πολλά μνημονιακά νομοσχέδια ήταν τόσο ακατανόητα γιατί είχαν κακομεταφραστεί απο τα Αγγλικά ή τα Γερμανικά όπως τα είχαν συντάξει οι Τροϊκανοί, και μετά οι υπουργοί (π.χ. Γιακουμάτος, Βορίδης, Χρυσοχοϊδης, για να μην ξεχνάμε τόσο εύκολα!) εξέδιδαν πλήθος ερμηνευτικών εγκυκλίων για να καταλάβουν και να εφαρμόσουν οι δημόσιοι υπάλληλοι τις αποφάσεις και τις εντολές του Γερμανού. Ο Ελληνικός λαός, όχι απλώς “κυττώντας το συμφέρον του” όπως έπραξε το 2009 με το “λεφτά υπάρχουν”, αλλά έχοντας πραγματικά βασανιστεί και υποφέρει για μια πενταετία σχεδόν, ΔΕΝ ψήφισε τους “βασανιστές του”. Τόσο απλό. Τα ΜΜΕ όμως ήξεραν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δεσμευθεί προεκλογικά για διάφορα θέματα όπως οι ραδιοτηλεοπτικές άδειες και η υποχρέωση πληρωμής των υποχρεώσεων για όλους, ακόμα και για τους ιδιοκτήτες media! Hξεραν ότι είχε πεί πως θα ελεγχθεί η προέλευση των κεφαλαίων που πέφτουν “απο τον ουρανό” στις διάφορες εκδοτικές και τηλεοπτικές επιχειρήσεις. Και ήξεραν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μην επιχειρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ μια αλλαγή στο φορολογικό, με κατανομή των βαρών ΚΑΙ στις κερδοφόρες επιχειρήσεις και όχι ΜΟΝΟ στον μεροκαματιάρη μισθωτό, μικροεπιχειρηματία και συνταξιούχο, στο σημείο βέβαια που δεν “καταδικάζεται” η επιχειρηματικότητα. Δεν ετίθετο τότε θέμα εξόδου απο το Ευρώ (πόσω μάλλον απο την Ευρωπαϊκή Ενωση), αυτό όμως ανεδείχθη σε κυρίαρχο με την επίμονη προβολή των θέσεων της μειοψηφούσας “αριστερής πλατφόρμας”,, ακριβώς σαν συντήρηση ενός φοβικού κλίματος στον κόσμο, που σταδιακά εντείνετο όσο ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούσε (με λάθος, ή “αφελή”, τρόπο και με κάποια εντελώς ΛΑΘΟΣ ΑΤΟΜΑ) να συνεννοηθεί με τους Ευρωπαίους, πιστεύοντας οτι η ετυμηγορία του λαού θα βοηθούσε. Κι αλλο λάθος αυτό, αλλά θα επανέλθω.
Τα Ελληνικά ΜΜΕ και οι επιχειρήσεις που βρίσκονται πίσω τους, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι πολυεθνικές και τα πάσης φύσεως μονοπώλια (το κέρδος δεν έχει πατρίδα ούτε πατριωτισμό- απεχθές, αλλά κατανοητόν), συντάχθηκαν και “συμμάχησαν” α) με τους ξένους, δηλαδή τους Γερμανούς και β) με τις πολιτικές δυνάμεις που υπήρχαν ή σχηματίστηκαν για να εξυπηρετήσουν τα επιχειρηματικά συμφέροντα, και ξεκίνησαν ένα αδυσώπητο πόλεμο κατά της Κυβέρνησης (η οποία φυσικά έδινε πολλές αφορμές, με λάθη και καμώματα). Ολοι θα κέρδιζαν απο αυτό: Οι Γερμανοί, θα απεδείκνυαν ποιός ήταν ο κυρίαρχος της Ευρώπης (uber alles το λέω εγώ, αλλά πείτε ότι σ’ αυτό το θέμα είμαι πεπεισμένος ότι το DNA των Ούννων δεν παλεύεται). Οι δορυφόροι τους θα κέρδιζαν ένα “πατ-πατ” στο κεφάλι απο τον αφέντη. Οι κεντροδεξιές Κυβερνήσεις θα απόδιωχναν τον εφιάλτη ενίσχυσης των αριστερών αντιπολιτεύσεών τους. Οι επιχειρηματίες των ΜΜΕ θα γλύτωναν κάποιες ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ! Και τα παλαιά κόμματα ίσως γλύτωναν την διάλυση, ή τα στελέχη τους θα τρύπωναν σε κάποιους απο τους νέους σχηματισμούς (ας μην ξεχνάμε ότι ένας απο τους σκληρότερους “λειτουργούς”-συνεργάτες της Τρόϊκα, ο Γενικός Γραμματέας Εσόδων και εκλεκτός του Σόϊμπλε Θεοχάρης Θεοχάρης -που εξεδιώχθη απο Σαμαρά και Βενιζέλο ακριβώς λόγω της σκληρότητάς του, με αποφάσεις που πρόσταζαν κατάσχεση των …επιδομάτων φτώχειας για χρέη προς το Δημόσιο!- εξελέγη βουλευτής με το Ποτάμι, και φυσικά έπιασε αμέσως δουλειά κάνοντας αυτό που παλιά λεγόταν “διασπορά ψευδών ειδήσεων”. Και όταν το κάνεις αυτό, πολύ συχνά ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΣ μια κατάσταση σπέρνοντας αμφιβολία και φόβο, και την κάνεις να συμβεί. Δεν σε σώζει το να πεις μετά ότι “δικαιώθηκαν οι προβλέψεις σου”. Ας μην είμαστε αφελείς, μεγάλοι άνθρωποι. Βέβαια το ποιός θα μπορούσε να ψηφίσει ένα καλό φίλο και συνεργάτη των Γερμανών στην πολιτική αφαίμαξης των φτωχών, με ξεπερνάει, αλλά έχω δεί πολλά και πολλούς στη ζωή μου. Κάποιοι απ’ αυτούς θα ήταν…).
Το μέγα λάθος όλων αυτών, και ξεκινώ απο τους πολιτικούς μέχρι τον τελευταίο φουκαρά μικροφωνάκια συντάκτη και ρεπόρτερ, ήταν ότι δεν είχαν και δεν έχουν ζήσει την ΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ, ΤΗΣ ΑΝΕΧΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΧΑΜΗΛΗΣ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗΣ, ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ, ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΕΒΛΕΠΑΝ ΚΑΙ ΛΥΓΙΖΑΝ, ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΤΑΞΗ, ΤΟΥΣ ΜΕΣΗΛΙΚΕΣ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑΣ, ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ “ΝΟΙΚΙΑΖΟΥΝ” ΜΕ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ, ΤΟΥΣ “ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΔΕΣ” ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΜΑΓΑΖΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΝΑ ΧΑΝΟΥΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΦΟΡΟΥΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΕΝΦΙΑ, και τόσους άλλους λόγους-άλλη φορά θα τους απαριθμήσω και θα εξηγήσω γιατί “το σχέδιο σωτηρίας” προέβλεπε την πλήρη καταστροφή της οικονομίας καιτην φτωχοποίηση του πληθυσμού. Ετσι, πολύ απλά, όσο αυτός ο απελπισμένος κόσμος αυξανόταν και την στιγμή της φτώχειας του τα κανάλια τού μιλούσαν για επιστροφή στην ανάπτυξη, για πλεόνασμα και “για θυσίες” αλλά οι ξένοι ταυτόχρονα έκλειναν τις στρόφιγγες και ζητούσαν κι άλλα μέτρα, τόσο τα “εφαρμοστικά κόμματα” απομονώνονταν στα γραφεία τους, μαζί με τους βολεμένους βουλευτές (και τους όσους, επίσης βολεμένους, υποστηρικτές τους). Δεν διανοούντο καν όλοι αυτοί, το ΠΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑΣ! Τους νόμιζαν λιγότερους, αν με καταλαβαίνετε. Το μόνο που έβλεπαν ήταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε πάση θυσία να φύγει, ΠΑΡ’ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΜΟΛΙΣ ΕΚΛΕΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ. Λάθος τους, γιατί δεν έφταιγε το κόμμα που κυβερνούσε δυό-τρείς μήνες αλλά η δική τους στάση που είχε κουράσει και απογοητεύσει. Ομως είπαμε, αν δεν ζήσεις στη ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΖΩΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ το πρόβλημα, δεν το καταλαβαίνεις. Την συνέχεια την ξέρουμε: Ο πόλεμος μαίνεται εδώ και κάποιους μήνες και κορυφώθηκε όταν στην προτελευταία σύνοδο των Βρυξελλών οι Ελληνες πρόσφεραν 8, οι ξένοι ξαφνικά ζήτησαν 11 (δισ., έ;), και οι πολιτικοί αρχηγοί της αντιπολίτευσης είχαν σπεύσει σαν όρνεα, σκορπισμένοι σε ξενοδοχεία, και περίμεναν μήπως τους φωνάξουν “τα αφεντικά” για κυβέρνηση εθνικής ενότητας! Εκεί κορυφώθηκε η αντεθνική συνεργασία με τον ξένο παράγοντα, που σε άλλες, πιο παλιές και πιο άγριες εποχές, θα είχε βαρειές συνέπειες, όπως έχει γράψει η Ιστορία. Στη συνέχεια, ήρθε το δημοψήφισμα (που αρχικά λειτούργησε αλλά δεν απεσύρθη εγκαίρως, όπως θα έκανε ένας έξυπνος διαπραγματευτής, για να συνεχιστούν οι συζητήσεις), ακολούθησε η κορύφωση του διεθνούς εκβιασμού με τις κλειστές Τράπεζες (κάτι που μια σοβαρή και υπεύθυνη Κυβέρνηση ΔΕΝ θα άφηνε να συμβεί, γιατί οι ουρές είναι το μικρότερο πρόβλημα μπροστά στη ζημιά που έχει πάθει η οικονομία), όλα αυτά “προβλήθηκαν” με την ντροπιαστική (για το επάγγελμα που υπηρετώ εδώ και 43 χρόνια) μεροληπτική στάση των ΜΜΕ, και παρά τις δημοσκοπήσεις-εργαλείο κι συτό κατά παραγγελία στα χέρια αυτών που τις πληρώνουν- “έσκασε” σαν βόμβα η συσσωρευμένη αγανάκτηση του κόσμου στο αποτέλεσμα του 61,3%, που τηρουμένων των αναλογιών συγκρίνεται με το ΟΧΙ του Ελληνικού λαού το 1940. Μετά απο αυτή την Παλλαϊκή αντίδραση στην καταπίεση και στην στέρηση που μέλλοντός μας, απο την Δευτέρα μας παγώνει ο ύψιστος εκβιασμός, καθώς ψάχνοντας τρόπους εκδιωγμού μας απο το Ευρώ, οι “Ενωμένοι Ευρωπαίοι” κατάντησαν να φωνάξουν μέχρι και την Βουλγαρία στη Κυριακάτικη σύνοδο των 28, για “να μας διώξουν” εντελώς απο την Ευρωπαϊκή Ένωση. Απέναντι στην τρομερή αυτή επίθεση εναντίον της Ελλάδας που τόλμησε να ζητήσει κατά τι καλύτερους όρους για την ανάπτυξή της και τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού,(αυτό και μόνο!), η χώρα μας σαν …”ενισχύσεις”, παρατάσσει τον Βάγγελα Μεϊμαράκη και την Φώφη Γεννηματά. Οι του ΚΚΕ τρίβουν τα χέρια τους (το “αύριο” ποτέ δεν τους απασχόλησε σοβαρά), και ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται να έρθει αντιμέτωπος με τον εαυτό του, τις υποσχέσεις του αλλά ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΣΑΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. Με τα λάθη που έχει κάνει μέχρι σήμερα, πραγματικά είμαι πολύ επιφυλακτικός, αλλά ελπίζω.
Ας γυρίσουμε όμως στα ΜΜΕ. Θα πάω πίσω, σε άλλες μεγάλες στιγμές του Εθνους. Και εκεί θα δω εφημερίδες παραταξιακές μεν, αλλά στην περίπτωση απειλών κατά της Ελλάδος ΕΜΕΝΑΝ ενωμένες. Και το σημαντικότερο, ήταν ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ , όχι μέσα επιρροής και πίεσης προς όφελος άλλων επιχειρήσεων της ίδιας ιδιοκτησίας. Αυτός είναι ο λόγος της σημερινής κατάντιας των ΜΜΕ (με το “κατάντια” εννοώ ότι δεν λειτουργούν αμερόληπτα), ότι πρωτίστως προστατεύουν και προωθούν τα πάσης φύσεως οικονομικά συμφέροντα του επιχειρηματία, και ο λαός, η αλήθεια, η αντικειμενικότητα, το εθνικό συμφέρον, όλα αυτά έπονται. Οι ειδήσεις σερβίρονται με τρόπο που να επιρρίπτονται ευθύνες στον μη αρεστό της κάθε εποχής (κυβέρνηση ή κόμμα). Δεν βοηθούν. Διαιρούν. Δεν συμμαχούν. Πολεμούν. Δεν κάνουν ανακωχή. Επιτίθενται. Δεν έχουν αρχές, πιστεύω και “θρησκεία”. Ολοι είναι “καλοί”, για όσο μας εξυπηρετούν. Δυστυχώς, η ίδια κατάσταση επικρατεί και στα περισσότερα ειδησεογραφικά sites του Internet. Οπου πρώην υπάλληλοι εκδοτών ή συνεργαζόμενοι ( και αλληλλοδιαφημιζόμενοι) με τα κανάλια, “περνούν γραμμή” επι 24ωρο. Ναι, υπάρχουν κι άλλες, καθαρές και φρέσκες Διαδικτυακές φωνές, αλλά νομίζω, επειδή παρακολουθώ ΠΟΛΥ και ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ότι κάνουν το ίδιο απο την άλλη πλευρά. Δηλαδή, “αποκρύπτουν”, “εξαφανίζουν”, δεν αναφέρουν και δεν σχολιάζουν τις μεγάλες ευθύνες και τα ανεπίτρεπτα λάθη του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που δεν βοηθά το κόμμα που κυβερνά να βελτιωθεί, ούτε βεβαίως υπηρετεί την αντικειμενικότητα. Αν ο κάθε ένας απέκρυπτε τα δικά του κακώς κείμενα και έριχνε πάντα το φταίξιμο στους άλλους, δεν θα πηγαίναμε πουθενά. Πιθανόν γι’ αυτό ακριβώς να μην έχουμε παει πουθενά μετά απο πέντε χρόνια κουπί στη φουτρούνα και πετάλι στην ανηφόρα…Δ.Π.
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)
ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ;
https://www.youtube.com/watch?v=lWgzx5xzrtg
ΣΙΓΟΥΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΟΥΜΕ ΤΗΝ, ΜΕ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΟΥΣ ΟΡΟΥΣ, ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΣΤΟ ΕΥΡΩ, ΑΛΛΑ ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΒΙΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΑΠΕΙΝΩΝΟΥΝ. ΟΜΩΣ, ΝΙΚΗΘΗΚΑΝ ΤΟΤΕ, ΘΑ ΗΤΤΗΘΟΥΝ ΞΑΝΑ.
https://www.youtube.com/watch?v=yfxbXvvkXoA
Ανώνυμος
Ευρεία έκτακτη σύσκεψη θα πραγματοποιήσει στο Λευκό Οίκο ο αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα προκειμένου να επιστεί το Βερολίνο και οι "ρεβανσιστική" ομάδα της κυβέρνησης Μέρκελ (κατά τους Αμερικανούς υπάρχει μια ομάδα υιών και εγγονών των ναζιστών του Β΄ΠΠ που εποιυμούν να πάρουν την ρεβάνς για την ήττα του Β'ΠΠ και να εξαπλώσουν την γερμναική κυριαρχία στην Ευρώπη".
Πληροφορίες αναφέρουν ότι στην σύσκεψη θα μετάσχουν ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τζακ Λιου αλλά και ο αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν, μια σύνσθεση που παραπέμπει σε "πολεμική" κρίση, αφού σε μια τέτοια περίπτωση ο μόνος που θα άλλαζε θα ήταν ο Λιου με τον Αμερικανό υπουργό Αμυνας.
Στη σύσκεψη σύμφωνα με πληροφορίες θα συζητηθούν όλες οι τελευταίες εξελίξεις, προκειμένου να ενημερωθεί ο Μπαρακ Ομπάμα για το ελληνικό ζήτημα και την πορεία των διαπραγματεύσεων και θα εκτιμηθεί η συμπεριφορά του Βερολίνου.
anentaxtos