ΤΟUR DU PELOPONNESE HISTORIQUE, AFTERMATH: UNTIL WE MEET AGAIN!
Tου Δημητρη Παπανδρεου
Τελος λοιπον. Τελος, το Σαββατο 12/10 το βραδυ στο πολυ γνωστο, πολυ ανηφορικο (!), αλλά και ανακαινισμενο Ποσειδων Wyndham στο Λουτρακι. Είχε προηγηθεί μια μερα μεταβασης και αναπαυσης, μονο που απεδειχθη κριτηρια για τον νικητη Γενικης του Εvent, το οποιο παρακολουθησαμε και ακολουθησαμε ως συμμετεχοντες, και τωρα εφτασε η στιγμή για τις γενικες εντυπωσεις και παρατηρησεις. Αλλά ας ξεκινησουμε με την τελευταία μερα, την Παρασκευη 11/10, οπου…
Ωρα δεκάτη πρωϊνή, σταθερά, όπως καθε μερα, το κοκκινο Glas με το νούμερο 1 στις πορτες παίρνει εκκινηση απο το Ναυπλιο (στο λιμανι που είχε «κλείσει» για μας, πιο κεντρικα δεν γινεται, η Πελοποννησος άνοιξε την αγκαλια της στο Ιστορικο Ραλλυ με το όνομά της), και το Bulletin με τις οδηγίες για τις Ειδικες διαδρομες που μας μοιράστηκε, είναι πιο «φτωχό» απο τις άλλες μερες, περιλαμβανοντας μονο δύο δοκιμασίες, τα Καρνεζέϊκα και την Αγία Ελενη. Ο λογος, προφανής: Η Παρασκευή είναι μια μερα μεταβασης στον τελικο προορισμο, με αυξημενο χρονο αναπαυσης, καθως ο «Γυρος» οδευει προς το τέλος του, και η τουριστικη «recreational» διάσταση έπρεπε κάποτε να τονιστεί, καθως τα (δεκαδες) ξενα πληρωματα είχαν μπροστά τους και το μεγαλο ταξίδι επιστροφής στις χωρες τους, σε ολη την Ευρώπη.
Απο την δυσκολη θεση του συμμετεχοντα, του δημοσιογραφου και του «ατόμου» (individual, συγνωμη για την ξενη λεξη αλλα δινει τον ακριβη προσδιορισμο) με τις δικες του σκεψεις, αναγκες, προτιμησεις και προβληματισμους, o υπογραφων, ή αλλιως «ο αριθμός 47», πρεπει και οφείλει στους (δεκαδες χιλιαδες, ευχαριστουμε!) αναγνωστες του Auto CLASSIC, οχι απλα να περιγραψει, αλλά να χαρακτηρίσει και «να κρινει» την μεγαλη αυτη διοργανωση, και ακριβως επειδη ειναι «μεγαλη» σε διαρκεια, σε αποσταση, σε κοστος, σε οργανωτικη δυσκολία, σε «ποιοτητα αισθητικης/αισθητικη ποιότητα» αλλά και σε πρεστίζ, λογω της ξεχωριστης «ταυτότητας» των συμμετεχοντων, οι όποιες κρισεις και παρατηρησεις πρεπει να πλησιαζουν οσο το δυνατον το απόλυτο της αντικειμενικοτητας, με μοναδικο στοχο την λείανση όποιας γωνίας ίσως ξεφεύγει απο το ομορφα σμιλεμενο διοργανωτικο γλυπτο.
Τις προηγουμενες μερες, περιγράψαμε διαδρομες, διαμονές και συναισθηματα, φτανοντας, ή τολμωντας να «αγγιξουμε» τα προφιλ όσων αποφασίζουν να παρουν μερος σε ένα τέτοιο event. Η πραγματικοτητα είναι, οτι στην μεγαλη και «παλιά» Ευρώπη (με την έννοια του «old money»), στις χωρες που γεννησαν, δημιουργησαν, εξελιξαν, και μετα τον δευτερο Παγκόσμιο επανεφηύραν το αυτο-κίνητο, υπρχει πλουσιο αυτοκινητιστικο DNA που περναει απο γενιά σε γενιά και ακριβως γι΄αυτόν τον λόγο, το (καθε εποχης και χαρακτηρισμου) Ιστορικο όχημα παρουσιαζει πραγματικη εκρηξη τις τελευταίες δεκαετίες. Ετσι, αντίστοιχα πολλοι (και μιλαμε για πολλες δεκάδες χιλιαδων) είναι και οι ανθρωποι που ασχολουνται με αυτό, που το έχουν μεσα στη ζωη τους, που αφιερώνουν και συνδέουν τον ελεύθερο χρόνο τους, ακομα και τις διακοπές τους, με μια εκλεκτή (και εκλεκτικη) διοργανωση.
Και τέτοιες διοργανωσεις υπαρχουν εδω και πολλά χρονια, και γινονται κατα δεκαδες σε ολη την Ευρωπη, στην Βορεια Αφρικη, και στην Ασία, εκτός βεβαια των αναβιώσεων κλασσικών Ραλλυ, κατι που είναι εντελως διαφορετικο. Εδω αναφερομαστε σε πολυήμερα «rallies» με μικτά πληρώματα και με όμορφα αυτοκίνητα, που γινονται απαραιτήτως σε περιοχές (και χώρες) που συνδυαζουν φυσικη καλλονη με γραφικες διαδρομες, πλούσια Ιστορία με ήπιο καιρό, καθώς και υψηλου επιπεδου ξενοδοχειακη (και γαστριμαργικη) υποστηριξη. Πανω σε αυτή τη βαση, η οργανωση στηνει τo «διαγωνιστικό» (και σε καμμια περιπτωση «αγωνιστικό», ουτε καν «ανταγωνιστικό») μέρος του event, το οποιο προσαρμοζεται στα ωράρια και στις διαδρομες που ταιριαζουν καλυτερα στους συμμετεχοντες, στα αυτοκινητά τους (που λογω ηλικίας έχουν περιορισμενες δυνατοτητες και φυσικα δεν πρέπει ουτε να πιεστουν ούτε να παρουσιασουν ζημιές), αλλά και στην γενικότερη φύση αυτης της «κλασσικής» αυτοκινητιστικης εμπειρίας, που ειναι η απολαυση και η αναψυχή.
Σε μια χωρα που δεν είναι εθισμένη (ούτε και συνηθισμενη) στην τελειοτητα, και όπου τα λαθη, οι αστοχίες, οι αναβολές και οι απροειδοποίητες αλλαγες θεωρουνται κατι φυσιολογικο και συγχωρητέο, το να προσπαθεις επι έξη μερες να αποφυγεις τους σκοπέλους και τις τρικλοποδιες που μοιραια θα συναντησεις μεσα σε 1000 χιλιομετρα, σαν επικεφαλής μιας ετεροκλητης ομαδας υπερδιακοσιων ατομων και 100 οχηματων, είναι μια δυσκολη άσκηση που απαιτεί εμπειρία, υπομονή, άριστη και επιπονη προετοιμασία, καθως και προσαρμοστικότητα μεσω της συνεχούς επαφής με τους συμμετεχοντες. Απαιτείται μεγαλη, εκπαιδευμενη και -πανω απ’ όλα – ευγενικη και παντα διαθεσιμη ομαδα, ικανή και έτοιμη να δωσει λυση σε καθε μικρό ή μεγαλο προβλημα, απαιτηση ακομα και «ιδιοτροπια» των guests/συμμετεχόντων.
Ηταν η πρωτη φορα που συμμετείχαμε σε παρομοια εκδηλωση τοσο μεγαλης διαρκειας (χρονικής, όχι χιλιομετρικης), και παρ’ οτι μας ειχε δοθεί η ευκαιρία συμμετοχής προς διετίας στον ένατο Ιστορικο Γύρο Πελοποννησου, δεν την αξιοποιήσαμε. Φετος ομως, στον 11ο Γύρο, βρεθηκαμε στην συγκεντρωση στην Κυλληνη απο την πρωτη μερα, και περασαμε όμορφα, τόσο ώστε νιώθοντας την αναγκη (και όχι την υποχρέωση) να επικοινωνησουμε (και όχι να μοιραστουμε) αυτην την, κυρίως οδηγικη, «Ιστορικη πανδαισια» που βιωναμε, αναρτουσαμε ένα κειμενο για την καθε μερα (μπορείτε να τα βρείτε συγκεντρωμενα στο τέλος του άρθρου), αφηνοντας για το τέλος τα συμπερασματα και τις συμβουλές/προτροπές προς ολους όσοι θελησουν να συμμετασχουν σε κατι παρομοιο, εντός ή εκτός Ελλαδος.
Και ξεκιναμε με την πρωτη, βασικη και απολυτη συμβουλή, κατι σαν τον πρωτο κανονα του μπιλιάρδου, που είναι να βρισκεις την μπιλλια! Και αυτη δεν είναι άλλη απο το «ζευγαρι σας», μια και ο όρος «συνοδηγός» είναι εντελως ακατάλληλος για την συγκεκριμενη περιπτωση. Γιατί δεν χρειάζεστε καποιον να συν-οδηγησει, αλλά να μοιραστεί την κάθε όμορφη στιγμη της μερας και της νυχτας μαζί σας (και να την κανει ομορφότερη!), οποτε, no more to be said, αυτη ειναι μια απαραίτητη συνθηκη και εαν δεν την εξασφαλισετε, μην το επιχειρησετε, αφήστε το «για του χρόνου».
Η δευτερη συμβουλή, έχει να κανει με το αυτοκινητο! Σε μια τέτοια συγκεντρωση, οπου η Ιστορια της τεχνολογίας μετουσιωνεται σε απαστραπτοντα μεταλλικά αγαλματα ρευστής κίνησης, παίρνεις το καταλληλο (ανάλογο) αυτοκίνητο, ακριβώς οπως δεν πας σε δεξιωση με βερμουδα αλλά με σμόκιν (δυστυχώς, στην Ελλαδα δεν αποκλειεται να συμβεί ούτε αυτό, αλλά ευτυχώς ο «Γύρος» ήταν μια κινουμενη Ευρωπη εντός Ελλαδος!). Oμως, αν δεν υπαρχει 100% εμπιστοσυνη στην αξιοπιστια του οχηματος, κατι πολυ πιθανο ακριβως λογω της μη τακτικης χρησης των Ιστορικων (ο,τι μενει στο γκαραζ για μεγαλες χρονικους περιοδους, παντα βγαζει προβληματα στη χρηση), είναι καλυτερο να προτιμηθεί το αυτοκινητο που ο καθε ενας θεωρεί πιο «σιγουρο», θυσιαζοντας έτσι ένα σημαντικο μερος της «Ιστορικης οδηγικης απολαυσης» που παιρνεις στο βολαν ενος οχηματος του 1960 π.χ., αλλά δεν μπορεί να τα εχει κανείς ολα.
Η μηπως μπορεί;
ΠΕΡΙ ΕΙΔΙΚΩΝ ΔΟΚΙΜΑΣΙΩΝ ΚΑΙ ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ!
Λοιπον, αναλυοντας λιγο παραπανω αυτο το θέμα, πρεπει να πουμε οτι εκτός απο τα συνολικα χιλιομετρα του εξαημέρου, oι συμμετεχοντες (και τ αυτοκινητά τους) είχαν να αντιμετωπισουν τις Ειδικες δοκιμασίες, τις απλες διαδρομες με τα Σ.Ε.Χ. τους αλλά και τις πολλαπλες μετρήσεις εντος των Ε.Δ., στοιχεία που μαζι με την δορυφορικη χρονομετρηση εδωσαν στον φετινο Γύρο Πελοποννήσου την πρακτικη μορφη ενος πραγματικου «Regularity event», μια άσκηση πραγματικα δυσκολη αφου έπρεπε να συνυπαρξει με την τουριστικη διασταση αλλά και τις δυνατοτητες των αυτοκινητων. (Ας σημειωθεί ότι παρα το γεγονος της ύπαρξης καποιων πολύ παλαιών αλλά εν τουτοις ιδιαιτερα συναγωνιστικων αυτοκινητων, δεν ήταν ολοι οι ιδιοκτητες παλαιων οχηματων αλλά και τα ίδια τα συλλεκτικα τους αυτοκινητα πρόθυμοι, διατεθειμενοι ή ικανοί/ικανα να δι-«αγωνιστουν» στους ρυθμους που επιβαλλει η σύγχρονη regularity της δορυφορικης εποχης).
Ανατρέχοντας στην ιστοσελιδα των αποτελεσματων της (για μια ακομα φορα άψογης) Anube, (ΕΔΩ: https://www.triskelion.gr/results-apotelesmata), εκτός της Γενικης Κατάταξης (ΕΔΩ: https://www.triskelion.gr/sites/default/files/DAY%205%20class.pdf) και των Κατηγοριων (ΕΔΩ: https://www.triskelion.gr/sites/default/files/DAY%205%20class.pdf), υπαρχουν τα αποτελεσματα των ΕΔ της καθε μερας, με τις μετρησεις τους. Εχουμε λοιπον 20 Ειδικες Δοκιμασίες μοιρασμενες σε τεσσερισήμισυ μερες, με όχι λιγοτερες απο 139 ανεξάρτητες μετρησεις (συνολικά), που συνιστουν οχι απλως κανονικο αλλά απαιτητικο «αγωνα» regularity. Οσο για τις ζητουμενες μ.ω.τ., που ήταν συνολικα 28, οι 21 ήταν απο 40 χ.α.ω. και πανω (με τις 6 να αγγίζουν τα 50 χ.α.ω.), και οι 7 μεταξυ 37 και 39 χ.α.ω. Το μονο σημείο που ήταν πιο απλοποιημενο αφορουσε τις αλλαγες μ.ω.τ. εντός της Ειδικης: Απο τις 20 Ε.Δ. οι 13 ειχαν σταθερη μ.ω.τ. και οι 7 μία αλλαγη, ενω και η πλοήγηση ήταν απλη, χωρίς δυσκολα σημεία στο καλογραμμενο, αναλυτικο και ακριβες road book (μονο στο τελος της διαδρομης παρατηρηθηκαν καποιες αποκλισεις).
Τωρα, τα παλαιοτερης χρονολογίας οχηματα, δεν ειχαν διαφορετικες, χαμηλοτερες, μ.ω.τ., ουτε υπηρχε και καποια πιο «εύκολη» κατηγορία, αλλά στο τέλος του event αφαιρουντο βαθμοι ποινής βασει συντελεστη παλαιοτητας που έθετε ο οργανωτής. Εαν π.χ. ένα οχημα είχε συντελεστη 30%, τοτε αφαιρουντο αντίστοιχοι βαθμοι ποινής, και οι 100 β.π. θα γίνονταν 70, κ.ο.κ. Η άποψή μας είναι οτι ακομα και έτσι, το συναγωνιστικο τμημα του Γύρου Πελοποννησου ήταν ενα όμορφο παιχνίδι για όλους, αλλά ουσια διεκδικησης είχε μόνο για λιγους. Επίσης, ενω η μεγιστη ποινη για μη εκτελεση μιας Ειδικης Διαδρομης ήταν οι 300 βαθμοι (το ίδιο και για μεγαλη αργοπορία, κτλ.), για αγνωστο λογο η οργανωση αποφασισε οτι καθε μετρηση της Ε.Δ. θα δεχοταν ποινη 300 βαθμων, έτσι ώστε αν ένα πληρωμα «έχανε» π.χ. μια Ε.Δ. με 9 μετρήσεις, θα δεχοταν 2.700 βαθμους ποινης, ή πιο απλά, αν «χανοταν» στη μεση μιας ΕΔ. και δεν περνουσε τρείς μετρησεις θα φορτωνοταν με 900 β.π. και θα ακολουθουσε στο τέλος τους υπολοιπους για τις επομενες μερες, μαζι με τους ουραγους της Οδικης βοηθειας. Αν και καπως «τιμωρητικοί» για ένα «touring regularity rally», αυτοι ήταν οι κανόνες του παιχνιδιου, που καθολου δεν φανηκε να επηρεαζουν τους συμμετεχοντες, αφου οσοι εύρισκαν τις διαδρομες και τα ωράρια πολυ δυσκολα για τα αυτοκίνητά τους, απλως ακολουθουσαν την διαδρομη χωρίς να ενδιαφερονται για «ειδικες» και για χρονους. Είναι κι αυτή μια άποψη, που σιγουρα θα μοιραζομασταν κι εμείς, αν ειχαμε επιλεξει την Rover P6 V8 3500 με το αυτοματο κιβώτιο ή την Jaguar Mk2 2.4, όπως ήταν η αρχικη μας προθεση. Και μονο η ιδεα της οδηγησης αυτων των κλασσικων αυτοκινητων στις υπεροχες διαδρομες της Μάνης, είναι αρκετη για να μας κάνει να ξεχάσουμε τα χρονομετρα, η μαλλον να αδιαφορησουμε εντελως γι’ αυτά, βρίσκοντάς τα εντελως αταιριαστα με το όλο feeling, παντα προσωπικα ομιλωντας. Εξ’ άλλου, στην «ανταποκριση» της τεταρτης ημέρας στο τέλος αυτου του κειμενου, αναλυεται το σκεπτικό μας για τα κλασσικα rallies του επιπεδου του «Γύρου», οπου το well being ερχεται ΠΡΩΤΟ, και το διαγωνιστικο κομματι αποτελεί δευτερεύον συμπλήρωμα της ολης εμπειρίας.
«Επιλεξτε οργανωτή», αυτή θα ήταν η επομενη, τρίτη και τελευταία συμβουλή μας, αν ζουσαμε σε μια χωρα με πραγματικη άνθηση του Ιστορικου/κλασσικου οχηματος, οπου η ποιότητα των εκδηλωσεων και η αναδειξη των οχηματων θα αποτελουσε τον πρωτο και κυριαρχο στοχο και σκοπο (εδω βρισκόμαστε στο επιπεδο του «κάνουμε αγωνες»!). Εν παση περιπτωσει, εμείς συμμετεχουμε και καταγραφουμε, η επιλογή είναι πάντα των συμμετεχόντων και ευτυχώς υπαρχουν σχεδον τα πάντα στην χωρα μας, οχι στην ιδανικη αναλογία, οχι (ακομα) στους επιθυμητους αριθμούς, αλλά πάντως υπαρχουν.
Η δημοσιογραφία ειναι ένα απο τα επαγγελματα που εχουν παθει την μεγαλυτερη «ζημιά» (το λενε και «ευτελισμό») μετα την οικονομικη κριση, γιατι οι περισσοτεροι συντάκτες πλεον ασκουν αυτο που θα ονομαζαμε «διαφημιστικη/εγκωμιαστικη δημοσιογραφία». Αραδιαζουν επαίνους σε υπερθετικο βαθμο μεχρι του σημειου υπερβολης, για καθε τι, απο οχηματα μεχρι διοργανωσεις και απο αξεσσουάρ μεχρι πρόσωπα (που βρίσκονται σε καίριες θέσεις), προσπαθωντας έτσι να αποκτησουν προτεραιότητα στην κατανομη της διαφημιστικης δαπανης, των αποστολων στο εξωτερικό και στα οχήματα δοκιμης και «long term» αλλά και ο,τι άλλο προκυψει σε επιπεδο δημοσιων σχεσεων (οι δημοσιες σχεσεις παντα κυβερνουσαν αυτον τον τοπο!). Ετσι, διαβαζοντας τα λίγα εντυπα και τα πολλα (επαγγελματικα) sites, βρισκεσαι ξαφνικα στον κοσμο της τελειοτητας, οπου το καθε προϊον, η καθε εκδηλωση, ο καθε «υπεύθυνος» PR και ο καθε δημιουργος, ειναι καλύτερος απο τον άλλον! Τελειος o Iταλος, τέλειος και ο Κινέζος. Τελειος ο Γερμανος, τέλειος και ο Γιαπωνέζος. Τελειος ο Ινδός, τελειος και ο Βιετναμέζος!
Αν υπαρχουν άνθρωποι που αρεσκονται σε αυτο το ανηλεές χαϊδολόγημα είναι ενα θεμα, αλλά το πως το εισπραττει το αναγνωστικο και καταναλωτικο κοινο, είναι ένα άλλο! Γιατί είναι σαφές, οτι οταν τα βρισκεις ολα και όλους καλα και υπεροχα, τοτε ισοπεδωνονται οι αξιες, το κοινο γινεται δύσπιστο και όταν ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΛΟ ΠΡΟΪΟΝ Ή ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗ, Ή ΚΑΙ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ, ΔΕΝ ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΤΟ ΛΕΣ! Δικαιολογήστε μας λοιπον τις παραπανω σκεψεις, γιατί με αυτή την αγιογραφηση των παντων που βλεπουμε γυρω μας, εχουμε γινει εξαιρετικα φειδωλοί στους επαίνους φοβουμενοι μηπως θεωρηθουμε υπερβολικοι, και οι πιο καινουργιοι αναγνωστες, αυτοι που δεν είναι υποχρεωμενοι να γνωριζουν την ιστορια και την πολιτεία μας, πιθανόν να μας καταταξουν σε κατηγορια που δεν θελουμε να ενταχθουμε, καλυτερα να αλλαξουμε δουλειά! Ίσως όμως το χειροτερο όλων, είναι το να μην παρει το credit που της αξίζει η καλη δουλειά που θα περιγράψουμε, γιατι το κοινο μπορεί να θεωρήσει ότι αφου για ολους λεμε και γραφουμε επαινους, το ίδιο γινεται και τώρα, χωρίς απαραίτητα να προκειται για κατι πραγματικα ξεχωριστό.
Λοιπον. Τα είπαμε, γιναμε κατανοητοι, και παμε στην διοργανωση. Οπου υπηρχε βεβαια η έμπνευση, η «κεφαλή» και η ενορχηστρωση, αλλά επροκειτο για μια δουλειά ομαδικη. Ενας φημισμενος μαέστρος χωρίς την ορχηστρα του, δεν θα είναι παρα μια φιγουρα πανω στο πόντιουμ που θα κουναει με παραξενο τροπο τα χέρια του διαβαζοντας (ή έχοντας αποστηθίσει) την παρτιτουρα. Χωρις την ορχηστρα, τους μουσικους και τα οργανα, δεν θα υπαρχει τροπος να εκτιμηθεί η ικανότητά του, το ταλεντο του. Ακόμα κι αν σε ενα διπλανο ποντιουμ βαλεις έναν αταλαντο διευθυντη ορχηστρας, χωρις τα οργανα και την μουσική θα είναι ίδιοι, κανενας τροπος να ξεχωρίσει και να εκτιμηθει το ταλεντο! Ετσι λοιπον, εδω θα πουμε οτι η «ορχηστρα» του 11ου Γύρου Πελοποννησου είχε έναν ταλαντουχο μαέστρο, μια εξαιρετικα αποτελεσματικη διευθυντρια παραγωγής, αλλά και πολυ καλους μουσικους ορχηστρας, καθως και έμπειρα άτομα που αποτυπωναν την καθε στιγμη σε φωτογραφία και video. Μια εξαιρετικη ομαδα, όλοι απολυτα συντονισμένοι, και μια και «μπλεξαμε» την κλασσικη μουσικη με τα κλασσικα αυτοκινητα, οι εικονολήπτες των Ιστορικων εκδηλώσεων που ειναι γεματες με χρωμα, μαγευτικα τοπία και πλούσια Ιστορία σαν τον «Γυρο», είναι τοσο απαραίτητοι, οσο ήταν οι τεχνικοι ήχου που αποτυπωσαν την μουσικη ευφυϊα και την Τευτονική πειθαρχία του Χέρμπερτ Φον Κάραγιαν στους συλλεκτικους δισκους 33 στροφών της Deutsche Grammophon.
Η φιλικη αλλά επαγγελματικη αντιμετωπιση άρχισε απο την υποδοχη και τον τεχνικο έλεγχο στην Κυλληνη (ξενοδοχειο Olympia καλο, 4 ½ στα 5, φαγητο 4 αστερια, πρωϊνο 3). Ομαδα πολυγλωσση, πολυπροσωπη, ομοιομορφα ντυμενη, υλικο προσεγμενο και ποιοτικό, ωράριο σωστό, ενημερωση πληρης, χώροι εξαιρετικοι, η ιδανικη αρχη για μια εκδηλωση αξιώσεων ΚΑΙ υψηλου πρεστίζ.
Η Δευτερα ξεκινησε με ομορφη διαδρομη μεχρι την Αρχαία Ολυμπια με ξεναγηση στον Αρχαιολογικο χώρο, τυπικα τουριστικο φαγητό και ομορφη στιγμη την συγκεντρωση ολων των αυτοκινητων στον χωρο του Μουσειου Ιστορίας Ολυμπιακων Αγώνων, οπου το θεαμα ήταν απλα συγκλονιστικο (και οχι μονο για οποιον αγαπα τα αυτοκινητα). Η εκκινηση δοθηκε απο τον Δημαρχο κ. Αριστείδη Παναγιωτοπουλο, και ειναι ωραιο να βλεπεις οτι η «Αρχαια» πολη ουσιαστικα είχε παραδωσει τα κλειδια της στον Γύρο Πελοποννησου, μια εκδηλωση που φιλοξενεί καθε χρονο, αμοιβαια τα συναισθηματα.
Ακολουθησαν τρείς Ειδικες Δοκιμασίες (σε παρένθεση ο αριθμος δορυφορικων μετρησεων εντός της καθε μιάς), ο Λαλας (5), ο Πάος (5) και ο Λάδωνας (9), με άφιξη και διανυκτερευση στην όμορφη Δημητσανα, σε «παραδοσιακο ξενώνα» (2 στα 5 η βαθμολογία). Ωραια η Ιστορικη πολη, και τη νυχτα και τη μερα, με επισης καλο τοπικο φαγητό.
Την Τριτη το πρωϊ υπηρξαν τρείς Ε.Δ., η Στεμνίτσα (6), η Μουριά (6) και η Βαστα (6), μεχρι την ανασυγκροτηση και το γεύμα στο Καλο Νερο της Κυπαρισσίας. Το απογευμα, άλλες δυο Ε.Δ., η Μουρατιάδα (5) και ο Σέλας (7), έκαναν αυτη τη μερα την πιο «απαιτητικη» του πενθημέρου ως προς την Regularity. Aφιξη στην Καλαματα σχετικα νωρίς και διανυκτερευση στο Grecotel (3,5 στα 5), με χρονο για μπανιο στην εντυπωσιακη πισίνα μια και η μεγαλη τύχη της εκδηλωσης, η καλοκαιρία, ειχε αρχισει να το γυρναει σε πραγματικο καλοκαίρι με θερμοκρασίες 30 βαθμών.
Τετάρτη, και η πιο ομορφη διαδρομη της διοργανωσης ξεκινησε, με τις Ε.Δ. Μηλέα (7), Κάτω Χώρα (6) και Πύριχο (7), μεσα σε τοπια που σε έκαναν να θελεις να σταματησεις να τα απολαύσεις και να τα φωτογραφίσεις (κατι που θα έπρεπε να έχει προβλεφθεί), και μολις τελείωνε η διαδρομη να την κανεις αναποδα για να τα θαυμάσεις ξανα! Ανασυγκροτηση στον γραφικο Κοτρωνα όπου και το γεύμα (τυπικα τουριστικο και εδω), με μια Ε.Δ. το απογευμα, το Σκουταρη (8) και άφιξη στο εντυπωσιακο Resort της Σπαρτης Mystras Grand Palace, που παιρνει «5,5 στα 5» (!) και αποτελεσε την κορυφαια στιγμη του event όσον αφορά την «ξενοδοχειακη υποστηριξη». Δεν μας αρεσει να υπερβαλλουμε ή να διαφημίζουμε, αλλά λεμε οτι οποιος διανυκτερευσει εκεί, θα το θυμαται για πολυ καιρό.
Ανανεωμενοι απο την εξαιρετικη εμπειρια της διανυκτερευσης (και του επίσης 5 στα 5 πρωϊνου), ξεκινησαμε την Πέμπτη για τη δευτερη στη σειρα ομορφοτερη μερα του «Γύρου», με τις Ε.Δ. Βρέσθενα (8), Βαμβακου (7) και Καστάνιτσα (7), μεχρι την ανασυγκρότηση στο Παράλιο Άστρος (αγνωριστο στους παλαιοτερους, απο την τουριστικη επεκταση), όπου το γευμα ΔΕΝ ήταν τυπικα τουριστικο αλλά ειχε ποικιλια και νοστιμιά (4 στα 5). Πρέπει εδω να αναφερθεί (με κεφαλαία) το οτι η διοργανωση είχε μεριμνησει για άπλετους χωρους παρκινγκ οπουδηποτε και αν συγκεντρωνονταν τα αυτοκινητα, κατι εξαιρετικα σημαντικο για οποιον θελει πραγματικα να απολαυσει την συμμετοχη του. Δεν υπηρξε ποτε προβλημα, μπερδεμα, καθυστερηση ή οτιδηποτε άλλο, οι εκκινησεις δινονταν στο λεπτο τους με απολυτη ταξη, το συστημα δουλεψε σαν καλοκουρδισμενη μηχανη απο την αρχη μεχρι το τέλος.
Ομως είμαστε στο απογευμα της Πέμπτης, οπου η Ε.Δ. Ελαιοχώρι (9) μας έφερε στο λιμανι της ομορφοτερης πολης της χώρας μας, στο Ναύπλιο, για ένα «ιστορικο παρκινγκ» κατω απο το Παλαμηδι και τον ήλιο που έδυε, με φοντο το Μπουρτζι. Στιγμες που πολλοι φιλοι έχουν ζησει με την έντονη Ιστορικη δραστηριοτητα της Αργολιδας, αλλά για τα ξενα πληρωματα υποθέτουμε οτι θα φανταζε σαν εικονα βγαλμενη απο βιβλιο φαντασιας. Γιατι ειναι δυσκολο ακομα και να φανταστείς οτι υπαρχει τέτοια συγκεντρωμενη ομορφια σε έναν τοπο, σκεψη που δεν μας εγκατέλειψε βαδιζοντας στην παλια πολη προς το ξενοδοχειο μας, το boutique hotel Castello, και αυτο εξαιρετικο (4,5 στα 5) και σε σημειο που πραγματικα εντυπωσιαζει με τη θεα του. Το ελευθερο βραδυ εξελιχθηκε σε όμορφη εμπειρια και συναναστροφή, παντα με τη βοηθεια της μοναδικης ατμοσφαιρας του Ναυπλίου, ή ίσως λογω αυτής!
Ξημερωσε η Παρασκευη, η τελευταία ουσιαστικα μερα του 11ου Ιστορικου Γύρου Πελοποννησου, και το πρωϊνο στην έρημη ακομα πλατεία της πολης ήταν αναζωογονητικο. Η συνεχεια, με δυο μονο Ε.Δ., τα Καρνεζέϊκα (9) και την Αγία Ελενη (8), μας έφερε στην Παλαιά Επιδαυρο αρκετα νωρίς για ένα ακομα τουριστικο, αλλά ικανοποιητικο, γεύμα, με ελευθερη επιστροφη και check in στο ξενοδοχειο του Λουτρακιου (Wyndham Pοseidon Resort λεγεται τώρα), όπου τα πληρωματα ειδοποιήθηκαν οτι θα πρεπει να βρισκονται στην έξοδο στις 20:00 για τις δυο νυχτερινες Ε.Δ. που θα ολοκληρωναν το διαγωνιστικο μερος του event. Αυτες ηταν η Περαχωρα (8) και το Ηραίον (6), που ουσιαστικα περιλάμβαναν την διαδρομη προς την λιμνη Βουλιαγμενης και πισω, ευτυχώς χωρίς καθολου κινηση, έτσι ώστε ολοι τις εκτελεσαν χωρίς προβληματα.
«Ολοι»; Οχι ακριβως! Μια απροσδοκητη αστοχία (καποιων μετρων) του πληρωματος Α. Γεωργοσοπουλου- Ε. Παπανικολάου με το σπανιο συλλεκτικο Glas 1300 GT του 1968 που κρατουσε την πρωτη θεση της καταταξης απο την δευτερη μερα, άλλαξε την κορυφη, τους έφερε στη δευτερη θεση, και νικητής του Γύρου Πελοποννησου ανεδειχθη ο Αυστριακος Harald Hekerle με συνοδηγο την Brigitte Shcneider και αυτοκινητο ΒMW 2002 Touring του 1973. Τρίτοι Γενικης, οι Ρουμάνοι Αdrian Anton Georgescu- Liliana Florina Georgescu με Renault 5 Alpine Turbo του 1983. Ακολουθησαν τέσσερα ξενα πληρωματα (στην πεμπτη θεση το πληρωμα ήταν μικτο με τον κ. Κ. Κρουσιφιξ και συνοδηγό την κα Ελισσαβετ Βελέντζα), μεχρι την ογδοη θεση οπου βρισκουμε τους Ν. Αρβανιτη και Ιωάννα Χαραλαμπακη με Austin Healey 100/4 του 1956, ενω στην ένατη ήταν ο Βρεττανος Μαρκ Φώλκνερ με συνοδηγό τον Ιρλανδό Νηλ Ρότζερς και την Lagonda 4,5 του 1936 (το παλαιοτερο αυτοκίνητο του αγωνα και, τι να κάνουμε, μακραν το πιο εντυπωσιακο!), με την δεκαδα να κλεινει ένα ακομα «vintage» κλασσικο όχημα, το Volvo PV 444 1953 των Αυστριακων Ερικ και Αλεξαντρα Χέμελμάγιερ (λεπτομερειες στα αποτελεσματα).
Δεν είναι πολλες οι φορες που έχουμε αφιερωσει στον εαυτό μας μια ολοκληρη εβδομαδα αποκλειστικα για εκδηλωση Ιστορικου αυτοκινητου, και το ανεκτιμητο αυτό δώρο τελείωσε την Παρασκευή, με την άμεση νυχτερινη επιστροφη στην Αθηνα, για τις επαγγελματικες υποχρεωσεις της επομενης Ομως, την άλλη μερα, το Σάββατο το βραδυ, ειχε προγραμματιστεί η επισημη απονομη, κι έτσι γύρω στις 20:00 επιστρέψαμε στο Λουτράκι, για μια ακομα ομορφη, και πολυ προσεγμενη σε καθε επιπεδο, βραδυά!
Κατω απο τους ήχους της gypsy jazz μπαντας Manouchedrome (με σύνθεση κουϊντέτου) και με την εξαιρετικη τραγουδιστρια να κiνειται με άνεση μεταξυ bebop και scat (αξιζει να τους αναζητήσετε στο youtube, είναι ξεχωριστη περιπτωση τα παιδια και συγχαρητηρια για την επιλογή τους), περασαμε μερικες ευχαριστες ώρες, με καλο φαγητο, ικανοποιημενους και χαμογελαστους συνδαιτημονες (που φυσικα ειχαν ακολουθησει το dress code που επιβαλλει η περιπτωση), και οταν ήρθε η ώρα των απονομών, φανηκε και ο βαθμός επιτυχίας της φετινης διοργανωσης. Πως; Με τα θερμα χειροκροτηματα και τον ενθουσιασμό ολοκληρης της αιθουσας στο ακουσμα των ονοματων των υπευθύνων, και κατοπιν στις βραβευσεις, οι συμμετεχοντες έδειξαν το ποσο καλα περασαν και οτι κατα πασα πιθανοτητα θα επιστρεψουν το 2025 (οπως πολλοι έχουν ήδη κανει). Τα έπαθλα ήταν «κλασσικά», οπως φαίνεται στις φωτογραφίες, αλλά πολυ καλης ποιοτητας και υπηρχε κατι για τον καθενα, ακομα και “Τιμης έννεκεν” για ολους τους συμμετεχοντες.
Αυτο ήταν. Αφήσαμε τις παρεες να διασκεδαζουν και επιστρεψαμε, μια ακομα νυχτερινη διαδρομη Λουτράκι-Αθήνα, σκεπτομενοι ποσο δυσκολος ήταν ο σχεδιασμος, ο συντονισμος και η εκτελεση αυτης της μεγαλης εκδηλωσης, που για τους οργανωτές δεν θα τελείωνε παρα μόνο λιγες μερες μετα, οταν ολοι οι ξενοι συμμετεχοντες και τα οχήματά τους ειχαν φτασει με ασφάλεια στις χώρες τους.
Η επιτυχία αυτων των high profile ιστορικων touring rallies, εξαρτάται απο τους ίδιους παραγοντες οπως καθε άλλο εμπορικο προϊον ή ψυχαγωγικο event: Απο τους ικανοποιημενους συμμετέχοντες. Αυτοι, οχι μονο επιστρέφουν, αλλα γινονται οι καλυτεροι διαφημιστες της Greek classic experience. Φετος, το 2024, στην 11η έκδοσή του, ο Ιστορικος Γύρος Πελοποννησου, ή ακριβεστερα Tour du Peloponnese Historique, ευτύχησε να διεξαχθει με καλοκαιρινο καιρο, σε μαγευτικες τοποθεσίες, με ικανοποιητικα έως άριστα ξενοδοχεία και «Ελληνικη» (αν και καπως “τουριστικη”) διατροφή, έχοντας πανω απ’ ολα την συνεχη προσοχη και φροντίδα της οργανωτικης oμαδας και των επικεφαλής της, του κ. Ι. Καράμπελα και της κας Τετης Ρούφου. Τις εκδηλωσεις οπου συμμετεχουν άνθρωποι, τις φτιαχνουν άλλοι άνθρωποι, και για να ειναι ικανοποιημενοι οι πρωτοι, πρεπει να είναι σωστοι οι δεύτεροι. Ιδου λοιπον η συνταγη της επιτυχίας μιας διεθνους, μεγαλης και μοναδικης για την χωρα μας Ιστορικης εκδηλωσης, με υπερδεκαετή ιστορια και με εξασφαλισμένο μελλον.
Υ,Γ, Εαν σταθουμε τυχεροι το 2025 και καταφερουμε μια ακομα συμμετοχη, αυτη θα ειναι εκτός συναγωνισμου, με το πιο «παλιο» κλασσικο αυτοκινητο που θα έχουμε στη διάθεσή μας τότε. Απο τωρα φανταζόμαστε την οδηγικη εμπειρία της δύσκολης και βαριάς Jaguar στον Ταϋγετο και στη Μανη! Δ.Π.
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ Νο 47
(ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ FACEBOOK ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ “ΓΥΡΟΥ”)
ΚΥΡΙΑΚΗ, ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΕΛΕΓΧΟΙ-ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
TOUR DU PELOPONNESE 2024
Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ “HIGH END” ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ RALLΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΣΤΗΝ ΚΥΛΛΗΝΗ!
Η πρώτη μέρα, συγκέντρωση, τεχνικός έλεγχος, briefing, έκλεισε με τις καλύτερες εντυπώσεις από το ξενοδοχείο, την οργάνωση και βέβαια τους ξένους συμμετέχοντες με τα εκπληκτικά κλασσικά αυτοκίνητα τους.
Αν όντως η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, οι ενδείξεις λένε ότι πρόκειται για μια διοργάνωση Ευρώπης, για ανθρώπους που χαίρονται τη ζωή και το well being, με τα κλασσικά αυτοκίνητα να ολοκληρώνουν την απόλαυση των αισθήσεων.Επίσημη εκκίνηση αύριο Δευτέρα από την Αρχαία Ολυμπία.Το Auto CLASSIC συμμετέχει με την BMW E21 1976, θα ακολουθήσει το προγραμμα όλη την εβδομάδα, και κάθε μέρα θα έχετε σύντομη περιγραφή.
Γιατί εμείς αγαπάμε τα κλασσικά αυτοκίνητα περισσότερο από τους “αγώνες” τους, και το Tour du Peloponnese μας δίνει τη δυνατότητα να ζήσουμε μια ολόκληρη εβδομάδα παρέα με μερικά εξαιρετικά δείγματα της “μηχανολογικής κληρονομιάς”, όπως είναι ο ορισμός της FIVA που έχουμε ξεχάσει τα τελευταια χρονια στη χώρα μας, βαφτίζοντας ιστορικά όλα τα οχήματα, βάσει ηλικίας και όχι βάσει της ιστορικής τους θέσης και αξίας που είναι το σωστό. Δ.Π.
ΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ
TOUR DU PELOPONNESE, ΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ: ΚΥΛΛΗΝΗ – ΑΡΧΑΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ – ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ
Οταν περνάς υπέροχα, δηλαδή όταν υπάρχει ένας συνδυασμός ομορφιάς (των τοπίων), χαλαρότητας (των ωραρίων), απόλαυσης (της οδήγησης και των αυτοκινήτων) και συντροφικότητας (καθως περιτριγυρίζεσαι και συν-οδηγείς με δεκαδες gentlemen του Ιστορικου χωρου απο ολη την Ευρώπη και ακομα μακρυτερα, τοσο οσο η Αμερικη και η Ιαπωνία, με τα υπεροχα αυτοκινητά τους), τότε ειναι πραγματικα πολυ δυσκολο να μεταφερεις αυτή την «αισθηση», και ζητάς ενισχυση απο τις φωτογραφίες που δεν χορταινεις να τραβας, σε καθε διαδρομη και σε καθε σταση.
Ετσι λοιπον, σήμερα Δευτερα 7 Οκτωβρίου, αφησαμε το θαυμασιο Grecotel Olympia Riviera της Κυλληνης, και οδηγησαμε μεσα απο την καταπρασινη φυση μεχρι την γραφική και αρκετα ήρεμη αυτη την εποχή του χρόνου Αρχαία Ολυμπία, οπου η Οργανωση είχε μεριμνήσει για guided tour, σε οποιον επιθυμούσε να δει ή να «ξανά» (και «ματαξανά»!) δει, το μεγαλείο του τοπου που γεννησε το Ολυμπιακο πνεύμα.
Μιλωντας ομως για Αρχαιο μεγαλείο, δεν βρίσκουμε άλλη λεξη παρά το “μεγαλείο”, για να χαρακτηρισουμε και να περιγραψουμε το θεαμα που αντικρυσαμε στον χώρο σταθμευσης του Μουσειου της Ιστορίας των Ολυμπιακων αγωνων, μετα την είσοδο στο χώρο, διπλα στο κτιριο Ξενία που στεγαζει το Δημαρχειο και θα δινοταν η εκκινηση: Ολα τα αυτοκινητα που συμμετειχαν, παρκαρισμενα εκεί κατω απο έναν λαμπρό ήλιο και εναν καταγάλανο ουρανό, κυριολεκτικα απογείωναν την έννοια «Ιστορικο όχημα», μια και μονο σε εκθεσεις ή σε concours μπορεί κανείς να βρει τέτοια ποικιλια μοντέλων, εργοστασιων και χρονολογιων. Δεν είναι τωρα η στιγμη της αναλυσης, έχουμε μερες μπροστα μας, απλά, δείτε την φωτογραφία της εισαγωγής και…τα λογια ειναι περιττά!
Μετα την επισημη εκκινηση του Tour Du Peloponnese που δοθηκε απο τον Δημαρχο στις 14:00 ακριβως (να σημειωθεί οτι ο Δημος Αρχαιας Ολυμπιας εδω και δεκα χρονια παραχωρεί τους χωρους για την εκδηλωση, που έχει γινει θεσμος για την ευρύτερη περιοχη αλλά και για την Πελοποννησο, αν κρινουμε απο την ανταποκριση και τις περιγραφες στα τοπικα ΜΜΕ), τα αυτοκινητα καλυψαν 130 περιπου χιλιομετρα μεσα σε μαγευτικα τοπια, περνωντας απο το δασος της Φολόης, ακολουθωντας την ελικοειδή πορεία του Λαδωνα, θαυμαζοντας τα πετρινα αρχοντικα στα Λαγκαδια και εκτελωντας τρείς χορταστικης διάρκειας Ειδικες δοκιμασίες (με μ.ω.τ. 48, 42 και 38 χ.α.ω.), για να φτάσουν στην πανεμορφη Δημητσανα, με τα φωτεινα και ζωντανα καταστηματα, για την δευτερη διανυκτερευση.
Περναμε καλα; Περναμε υπεροχα! Είναι ολα σωστά; Ειναι ολα άψογα! Πηγαινουμε καλα; Οχι ιδιαιτερα (!), αλλά δεν πειραζει καθολου, φτανει που «ζουμε την εμπειρία», και αυτη είναι και η γενικη εντυπωση απο όλα τα ικανοποιημενα πληρωματα.
Συνεχιζουμε αύριο, μετα τα (αρκετα) χιλιομετρα των δυο σκελων της μερας, που θα μας φερουν στην αγαπημενη Καλαματα. Ταξιδευουμε μαζι και μεσα σε ένα «κινητο μουσείο της αυτοκινησης», και απολαμβάνουμε την καθε στιγμή! Δ.Π.
ΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ
ΓΥΡΟΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ 2024: ΠΕΡΝΑ ΥΠΕΡΟΧΑ, ΚΑΙ ΟΤΑΝ Η ΑΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ, JUST…LET THE GOOD TIMES ROLL!
Αυτό ήταν το motto της Kawasaki πισω στις παλιές καλες μερες, τοτε που υπηρχαν πραγματικες μοτοσυκλετες και πραγματικα αυτοκινητα. Οχηματα που δεν ήταν σε καμμια περιπτωση καλυτερα, ταχύτερα ή ασφαλεστερα (ιδιως αυτό) απο τα σύγχρονα, αλλά, οπως και να το κανουμε, «είχαν ψυχή» και την έδειχναν, με τον τροπο που ένα μηχανικο βιομηχανικο προϊον μπορεί «να σου δείξει» το οτιδηποτε. Γιατί τα αυτοκινητα και οι μοτοσυκλετες των περασμενων εποχων και περιοδων, διεφεραν απο τα σημερινα στο ότι ήταν σχεδιασμενα (και κατασκευασμενα) απο ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Ανθρωπους, που είχαν παραξενιες, που εκαναν λάθη, που είχαν ιδέες και που επεμεναν πεισματικα να τις εφαρμοσουν (γι’ αυτο συχνα οδηγουντο σε καταστροφη οι επιχειρησεις και σε πτωχευση οι προοδευτικες βιομηχανίες), ανθρωπους με οραμα, με ορεξη, με γουστο, με αισθητική, ανθρωπους με προσωπικοτητα, αισθηματα και φαντασία. Γι΄αυτο και αφ΄ενος δεν ειναι τυχαιο οτι τιποτα ΕΝΤΕΛΩΣ καινουργιο δεν παρουσιαζεται πια (απλως, ειναι καλυτερα κατασκευασμενα τα ήδη γνωστα), και αφ’ ετέρου στο παρελθον υπηρχαν τοσα διαφορετικα οχηματα, που τα χωριζε άβυσσος σε εμφανιση, σε ευχρηστία, σε ποιότητα, σε στυλ αλλά και σε αξιοπιστία.
Και αυτό ακριβως, η αξιοπιστία, μας φερνει στο θεμα του σημερινου μας άρθρου-ανταποκρισης του Tοur Du Peloponnese 2024 του Triskelion, οπου και συμμετέχουμε με την γνωστή BMW E21 1976 του Auto CLASSIC, προτιμωντας την απο κάποιο άλλο, ίδιας ή και παλαιοτερης χρονολογίας Ιστορικο/κλασσικο όχημα (απο αυτά που ακομα διαθετουμε, παρ’ οτι συντομως θα μετακινουμεθα με ποδηλατο, ας είναι καλα η Ελλας των έμμεσων και άμεσων φορων!).
Γιατι η E21; Γiατί είναι “τανκ”, και ό,τι κι αν «της κανεις» πιεζοντας μοτερ και σασι στους κακοτραχαλους ορεινους δρομους της άγνωστης Ελλαδας με μουαγιεν που αγγίζει τα 50, θα σε παει και θα σε γυρισει στο, και απο το, regularity της αρεσκείας σου, όσο «σκληρό» και όσο μεγαλο κι αν ειναι αυτό.
Θα επιστρεψουμε ομως στον τίτλο και στο “επι προσωπικου”, μετα την καθημερινη μας ανταποκριση του Γύρου Πελοποννησου, που σήμερα πηρε εκκινηση απο μια, παραδοξα και απρόσμενα ελκυστικη, Δημητσανα, ένα χαρμα ιδέσθαι, και τη νυχτα με τα φωτα, και τη μερα με την πελεκημενη πετρα των αρχοντικων και των σοκκακιων της.
Στην εκκινηση λοιπον, λιγο έλειψε να «χασουμε» το λεπτο μας (εκκινουσαμε 19οι, βασει καταταξης της προηγουμενης μερας), γιατί έτρεχε ο yours truly με το στομα ανοιχτο να κοιτάζει, να θαυμαζει και να φωτογραφίζει τα αυτοκινητα ξανα και ξανα, κατι που δεν κουραζεται να κανει απο την ηλικια των 5 ετων, την χαμενη καπου στα βαθη (ΟΚ, μετα τη μεση!) του προηγουμενου αιώνα!
Εφυγαν τα αυτοκινητα, και αμεσως χαθηκαν στο πυκνό πρασινο της Ελληνικης φύσης, σε διαδρομες ονειρικες, και σε δρομους φιδισιους, που καποιες στιγμες έδιναν έντονα το συναισθημα του «πουθενα»! Τρείς Ε.Δ. για το πρωϊ, με μ.ω.τ. λογικες και βατές για όλα πλην των παλαιοτερων αυτοκινητων (υπαρχει συντελεστής ΜΕΙΩΣΗΣ των βαθμων ποινης, που θα εφαρμοστεί αναλογα με την χρονολογία στο τέλος του Ραλλυ), και ανασυγκροτηση, διωρη, για γεύμα στο Καλο Νερό της Κυπαρισσιας.
Το απογευμα, άλλες τρείς Ε.Δ. στο ίδιο μοτιβο, έφεραν τα πληρωματα στο Grecotel της Καλαματας, εγκαιρως για βουτιες στην τεραστια πισινα. Ποσο καλυτερα απ’ αυτό;! Μονο στο parking του ξενοδοχειου να βρισκοταν κάποιος φιλος του αυτοκινητου, μαλλον δεν θα γυριζε για το βραδινο σπιτι του (και να σημειωσουμε, οτι το «σοκ» γινεται πιο εντονο για οποιον είχε επισκεφθεί την Εκθεση αυτοκινήτου του Metropolitan μια μερα πριν ξεκινησει ο Γύρος Πελοποννησου, όπως εμείς!. Σοκ πολιτισμικο, σοκ αισθητικο, ακόμα και …ηλεκτροσοκ! Δεκτες ολες οι συζητήσεις για την προστασια του περιβαλλοντος, και απαραιτητα τα μετρα, αλλά γιατί όοοοολα τα νεα αυτοκινητα, υβριδικα, plug in και ηλεκτρικα, να μοιάζουν με ναυαρχιδες Κινεζικων εργοστασιων; Μια βολτα στο παρκινγκ του Grecotel της Καλαματας, θα κανει καθε σύγχρονο σχεδιαστη να κλαψει και να παραδωσει τα πτυχία του, ή να αντιγράψει!).
Ας επιστρεψουμε ομως στα περι «αξιοπιστίας», μια συνθηκη απαραιτητη για ενα παλιο όχημα 40, 45, 50 ή 60 χρονων, που καλειται να ταξιδεψει 300 χιλιομετρα μονο για να παρει εκκινηση, και κατοπιν να ολοκληρωσει έναν εξαημερο «ορεινο» γυρο άλλων 900 χιλιομετρων! Κανενα service, καμμια προετοιμασία και κανενα «τανκ» -τερας αξιοπιστίας δεν μπορει να σε προφυλαξει απο το αναπαντεχο, γιατί ειναι πρακτικα αδυνατον να αλλαξεις ΚΑΘΕ βίδα σε ενα αυτοκινητο (ναι, το λενε nut and bolt restoration, αλλά και παλι ολα πρεπει να….γνωριστουν και να συνηθισουν να συνεργαζονται, ειπαμε οτι έχουν «ψυχή»!). Aκριβώς γι΄αυτό, οι επισης «nut and bolt» επαγγελματίες του Γύρου, είχαν φορτηγό αυτοκινητο- σκουπα με τρέϊλερ και τεχνικους σαν ουραγό, (και όχι μια απλή πλατφόρμα από εταιρεία τεχνικής βοηθειας), ώστε τα αυτοκινητα που αντιμετωπιζαν καποιο προβλημα να μπορουν είτε να επισκευαζονται επι τόπου, είτε να μεταφερονται άμεσα στον επομενο σταθμο της διαδρομής (την οποία ακολουθούν συνεχώς), εχοντας μεγάλες πιθανοτητες να συνεχισουν το event.
Αυτά ολα απεκτησαν εξαιρετικο ενδιαφερον για μας, καθως μετα την δευτερη ειδικη διαδρομη και στον δρομο προς την τριτη και τελευταία του πρωϊνου, νιώσαμε οτι ο εμπρός αριστερος τροχός εκδηλωνε έντονη επιθυμια να σπασει τα δεσμα του άξονα και να αναζητήσει κανουργιες περιπετειες στους γυρω καταπρασινους αγρούς!
Φσσσ, Ντουπ ντουπ γκαπ γκαπ, και εναλλακτικη ουδεμία: Σταση, γρύλλος, αφαιρεση τροχου, κομματια έπεσαν τα ρουλμαν από το μουαγιέ, και…να, κατέφθασε το τρέϊλερ του Triskelion! Τροχος στη θεση του όπως όπως, αυτοκινητο επανω, τηλεφωνα σε Αθηνα, Αθηνα σε Πύργο, εμείς δώσαμε τα νουμερα των ρουλμαν (που βρηκαμε στο Internet) στον Πυργο που μας έδωσε η Αθηνα, Πύργος ακουει, Πυργος ξεκιναει, και 5’ αφου φτασαμε στην ανασυγκροτηση στο Καλο Νερό, εμφανιστηκε το φορτηγακι με έναν νεαρό και φιλικό Παναγιωτη εντός, που (οχι χωρίς κοπο) άλλαξε πολυ σωστά και πολυ επαγγελματικα τα ρουλμαν που είχε φερει μαζί του, και βρεθηκαμε και παλι στην εκκινηση για το απογευματινο σκελος, 3’ πριν «το λεπτό» μας!
Απο εδω και μετα, στην άνεση του ξενοδοχειου του, ο υπογραφων είχε ολο τον χρόνο να αναθεωρήσει (σχετικα με τα «τανκ», γιατι και σε αυτά λυνονται καποτε οι ερπυστριες και μενουν!), αλλά και να σκεφτεί οτι ήρθε η ώρα να εφαρμόσει ολα οσα έγραφε -και γράφει- σχετικα με τον σκοπο των Regularity Rallies, που (για τον ιδιο, όπως ισχυρίζεται!) ειναι η οδηγικη απολαυση του κλασσικου ή Ιστορικου αυτοκινήτου και οχι (απαραίτητα ή μονον) το κυνηγι της διακρισης. Ετσι, με αρκετά καλη επιδοση στις 8 Ε.Δ. του διημερου, αλλά και…1500 βαθμους ποινης για την ένατη ΕΔ που έχασε (300 βαθμοι για καθε μετρηση, και η συγκεκριμενη ΕΔ είχε πεντε μετρησεις!), το πληρωμα της μπορντω ΒMW μεσα σε λιγες ώρες κατερριψε το δογμα του «τανκ» (αλλαζοντάς το σε «σούρχεται απο εκεί που δεν το περιμενεις»), απεδειξε ότι ολα διορθωνονται με το τηλεφωνο και τις καταλληλες γνωριμιες, και «σωθηκε» κυριολεκτικα χαρις στο τρέϊλερ της Οργανωσης:
Όμως, απο αύριο Τεταρτη θα αντιμετωπισουμε ένα νεο προβλημα, εκκινωντας τις υπολοιπες μερες στο τέλος της καταταξης: Θα περιμενουμε ουρά στις Reception στα ξενοδοχεια χανοντας τα καλα δωματια, και θα φτάνουμε στα εστιατορια των ανασυγκροτησεων οταν ολες οι ζεστές μεριδες θα εχουν καταναλωθεί, με το προσωπικο πολυ εξαντλημενο για να βαλει στα καρβουνα καινουργιες! Προβληματα, προβληματα…(!!!)
Το Tour du Peloponnese εξελισσεται 100% μεσα στο προγραμμα, με 100% ικανοποιηση των συμμετεχόντων, με την ευλογία ενος ασυνηθιστα «καλοκαιρινου» καιρου (για Οκτωβριο), με μηδενικες εγκαταλείψεις αλλά και με νεες αφιξεις για την τριήμερη εκδοχη του τις επομενες μερες, οπου σειρα θα παρει η Μανη, ο Μυστράς, το Ναύπλιο και έπεται συνεχεια.
Η συμμετοχη, το Ιστορικο ταξιδι και το ταξιδι με το Ιστορικο, ειναι τα πραγματα που μετράνε σε αυτη την εκδηλωση. Οι θεσεις, οι ποινες, οι βραβευσεις, ειναι ενα ομορφο παιχνιδι, αλλά δεν ειναι το παν, γιατι ακομα κι αν η διακριση χαθεί, ή δεν υπάρξει ποτε, παραμενει η απολαυση του Ιστορικου αυτοκινητου και της ομορφης χωρας μας. Οσοι δε απορησουν και ρωτήσουν πως ειναι δυνατον να ξοδευτουν εξη ολοκληρες μερες γυριζοντας την Πελοποννησο με αυτοκινητο, μετα το πρωτο αυτό διήμερο επιτρεψτε μας να απαντησουμε: ΟΙ ΕΞΗ ΜΕΡΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΕΣ! Δ.Π.
ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ
ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΓΥΡΟΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ, ΑΠΟ ΤΟ ΤRISKELION: A DAY TO REMEMBER!
Hμερα τριτη, ή τέταρτη αν υπολογίσουμε και την Κυριακη της συγκεντρωσης στην Κυλληνη, και «ο Γύρος» εξελισσεται σε μια εμπειρία αισθησεων, συζητησεων και αναζητήσεων, καθως οι συμμετεχοντες και οι οργανωτές γνωρίζονται καλυτερα, έρχονται πιο κοντά και οι συζητήσεις τους συχνα ξεφεύγουν απο τον κοινο παρανομαστη που είναι το Ιστορικο αυτοκινητο, και εκτείνονται σε εύρος απρόσμενο, που θα ξαφνιαζε όποιον ξενο (outdsider) εκανε το λαθος να πιστεψει οτι το περιεχομενο των ανθρωπων του Ιστορικου εξαντλειται στις βιδες της καρότσας, στις ακτινες των τροχων και στις χρωμιωμενες μασκες του παρελθοντος.
Παμε ομως απο το πρωϊ της Τετάρτης, απο την εκκινηση, στη σκια του Ταϋγετου, στις ομορφιες της Μεσσηνιακης Μανης, με καιρό υπεροχα και γλυκά καλοκαιρινο, με φως δυνατό σε ολες τις αποχρωσεις του μπλε και του γαλαζιου, που έκανε την «αιωνια» πετρα με την οποια ειναι χτισμενα τα σπιτια των γραφικων χωριών να ζωντανευει!
Με τη θαλασσα στο πλευρό και το βουνο απο πανω να μας προετοιμαζει για το εκρηκτικο θεαμα των κορυφων του, φτασαμε στην μοναδικης και αισθαντικης ομορφιας Καρδαμύλη, περασαμε την Στουπα, και πήραμε να ανεβαίνουμε τις, ήπιες ακομα, πλαγιες, που αντιλαλουσαν αμυδρά στο πέρασμά μας, σαν να είχαν κρατησει τον ήχο του κινητηρα της Lagonda που ειχε προηγηθεί.
Tρείς απλες και βατές ειδικες δοκιμασίες αργοτερα, και αφου ειχαν περασει απο την Μηλιά με τον ναο του Σωτηρος που χρονολογείται απο τον 12ο αιωνα και το εντυπωσιακο καμπαναριο του 1802, οι θαμπωμενοι απο την μοναδικοτητα του τοπιου και των καλοστρωμενων «στριφτερών» δρομων συμμετεχοντες, βρεθηκαν να κατηφοριζουν απο το Οίτυλο προς το Λιμενι, έχοντας πια περασει στη Μανη, με προορισμο τον Κοτρωνα για την ανασυγκροτηση και φαγητο, σε υπερυψωμένο χωρο με θεα το λιμανι, τα αυτοκινητα και την υπεροχη παραλια.
Δυο ώρες αργοτερα, η εκκινηση δοθηκε για μια, μαλλον «τυπικη», δοκιμασία, πριν την άφιξη στο εντυπωσιακο Mystras Palace Hotel στον Μυστρά, κατω απο τον βραχο της Βυζαντινης αυτοκρατορικης καστροπολιτείας, μια εγκατασταση που ειναι “ντροπη” και απρέπεια να την αποκαλεσει κανείς είτε τουριστικη είτε ξενοδοχειακη, γιατί προκειται για μια μικρή «πολη», χτισμενη σε μεσαιωνικο στυλ, με πέτρα και ξύλο, με εγκαταστασεις εκπληκτικες και με λεπτομερειες που ξαφνιαζουν και εντυπωσιάζουν σε καθε σημείο, απο τα πομολα των παραθυρων μεχρι τα μπανια, και απο τα μονοπατια και τα δωματια μεχρι τις κοινοχρηστες εγκαταστάσεις, τα γηπεδα του τεννις και της διπλης πισινας, καθως και μια καθαριοτητα που αγγιζει την τελειοτητα. Δεν έχουμε ξαναδεί τετοια προσοχη στην λεπτομερεια, τέτοια βασανιστικη εμμονη στην ολοκληρωτικη ικανοποιηση των φιλοξενουμενων.
Ο χώρος, η μερα, η οδηγικη εμπειρία, αλλά και η σύντομη άφιξη πολυ νωρίς το απογευμα, είχαν ένα σαφη στοχο εκ μερους της οργανωσης: Να χαρίσουν μια μερα αναπαυσης και «τουριστικής», απολαυστικής οδηγησης στους συμμετεχοντες, εχοντας και μία γεύση ειδικων δοκιμασιων, και μετα να μεινουν ελευθεροι να περασουν το απογευμα, το βραδυ και τη νυχτα τους, σε ένα χωρο τοσο φροντισμενο κα τοσο μοναδικα ξεχωριστό, ώστε ολοι οι Ελληνες συμμετέχοντες εδωσαν υποσχεση στον εαυτό τους οτι θα επιστρέψουν οπωσδηποτε για καποιο Weekend.
Και έτσι έγινε: Καφες και απεριτιφ στην πισινα μεχρι σχεδον να πεσει το σκοταδι, και κατοπιν «ημιεπισημο» δείπνο, που ένωσε τους συμμετεχοντες σε μεγαλες ροτοντες, δημιουργώντας ομορφες παρεες καθως άνθρωποι απο διαφορες χώρες, με διαφορετικες ηλικίες, ενασχολήσεις και επαγγελματα αλλά σαφη ποιοτητα στην αντιληψη της ζωης (την οποία στη συγκεκριμενη συγκυρια εξεφραζαν μεσα απο το Ιστορικο αυτοκινητο), απολαυσαν την μεταξύ τους συναναστροφη, έχοντας μια αίσθηση camaraderie οταν η βραδια έφτασε στο τέλος της.
Μονο που για αρκετους, αυτο το τέλος ήταν ακομα μακρια: Στη γλυκεια νυχτα, και στους ομορφους χωρους των κηπων, οι παρεες που σχηματιστηκαν παρεμειναν συζητωντας μεχρι τις πρωτες πρωϊνες ώρες. Και, καλα το μαντέψατε, το μονο θεμα που δεν τους απασχολησε ήταν τα αυτοκινητα! Γιατί τα αυτοκινητα, και ο Γυρος Πελοποννησου (που ξεπερνα καθε μερα τις προσδοκίες μας!), χρησιμεψαν, και χρησιμεύουν στο να τους «φερουν κοντα», στο να τους κανουν να γνωριστουν, να μιλησουν και να εμπιστευθουν ο ένας τον άλλον, να «ανοιχτουν» μερικες φορες σε, μεχρι πριν λιγες ώρες, αγνωστους συνδαιτημονες, και να βιωσουν μια «κοινωνικοτητα» που ειναι απο δύσκολο μεχρι αδυνατον να αναπτυχθεί και να λειτουργησει οπουδηποτε αλλου, παρα μονο σε ένα event τετοιου τύπου, τέτοιας σχεδίασης, τετοιου επιπεδου.
Αυτο ειναι το πνευμα και η ουσία του «Γυρου», που πρεπει καποιος να το ζησει για να το αντιληφθεί και να το «αισθανθεί» πληρως.Τυχεροι οι συμμετεχοντες, τυχεροι κι εμείς! Δ.Π.
ΗΜΕΡΑ ΤΕΤΑΡΤΗ
KONTA ΣΤΟ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ…
Γυρος Πελοποννησου, Triskelion, (ημέρα πέμπτη, απο την Κυριακη της συγκεντρωσης)
«Αγαπητοί αναγνωστες», οπως άρχιζαν τα κείμενα μια φορα κι ένα καιρο, τοτε που υπηρχε κατι που ονομαζόταν «περιοδικό», επιτρεψτε μου, αυτη τη σπάνια φορα το πρωτο προσωπο, μια εξαίρεση αναγκαία γιατι υπαρχουν καποια πραγματα που πρέπει να ξεφευγουν απο τις τυπικοτητες και να αποκτούν πιο προσωπικό τόνο, αν θελεις να εκφρασεις σωστά τα συναισθηματά σου
Στην αρχή ήταν χαρά, προσμονή, απορία, γλυκιά προσδοκια. Και αυτη η «αρχη» δεν ήταν πολυ μακρια, μολις έξη μερες πισω, τοτε που, ετοιμαζοντας το αυτοκινητο, αναρωτιομουν πως αραγε θα μπορούσα να περασω μια ολοκληρη εβδομαδα αναμεσα σε ανθρώπους που δεν γνωριζα, τριγυρίζοντας την Πελοποννησο (που, οπως νομιζα, “γνώριζα” τόσο καλα).
Μια εβδομαδα, μελος ενος περιπλανωμενου θιάσου, με τους οδηγους στα τιμονια πολυχρωμων μηχανοκινητων relics, καθε μερα και σε άλλη πολη, σε άλλο χωριό, σε διαφορετικο περιβαλλον, σαν τα παλια θεατρικα μπουλουκια που γυριζαν την επαρχια δινοντας παραστασεις.
Μονο που ο συγκεκριμενος θίασος δεν αποτελειτο απο ηθοποιους, αλλά απο ανθρωπους με ιδιαιτερα, εξαιρετικα, γουστα και προτιμησεις, ανθρώπους ολοκληρωμένους σε ολα τα επιπεδα του βίου, με την δυνατοτητα της επιλογής και την δυναμη της πραγματοποιησης καθε σχεδιου και καθε επιθυμίας τους.
Δεν το συναντάς συχνα αυτό, σε μια ομάδα, σε ένα τόπο, με το ίδιο πλανο, κοινη κατευθυνση και ταυτόσημο σκοπό.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λογο, σήμερα, αργά τη νυχτα της Πεμπτης ή νωρις το ξημερωμα της Παρασκευης, μετραω τις μερες που περασαν και μου βγαίνουν λίγες, τις ξαναμετράω και τις μπερδευω!
Ποτε γνωριστηκαμε στην Κυλληνη, και ποτε είμαστε στην Δημητσανα να μετραμε τα σκαλια για τον ξενωνα πανω απο το φαράγγι;
Ποτε βρεθηκαμε στην Καλαματα και ποτε ξεκινησαμε, στην σκια του Ταϋγετου, για ονειρικες διαδρομες που σε κανουν να υποσχεσαι στον εαυτό σου οτι συντομα θα τις επαναλαβεις παρεα με τα αγαπημενα προσωπα που θα ήθελες να μοιραστουν αυτό το ταξίδι;
Ποτε μείναμε ενεοί ατενιζοντας την Βυζαντινη μεγαλοπρεπεια του Μυστρά απολαμβανοντας πολυτέλεια πεντε αστέρων, και ποτε χαθηκαμε στις πλαγιες και τις κορφες ενος απο τα πιο ομορφα βουνα της πατρίδας, του Πάρνωνα, που μεσα απο δαση με καρυδιες και καστανιες μας έφερε στην ήρεμη Αργολίδα, με την θάλασσά της και την Ιστορία της;
Ναι λοιπον, περασαν οι μερες… Και πλησιαζοντας στο τέλος, καταλαβαινει κανείς το γιατί οι συμμετεχοντες απο όλο τόν κοσμο που διαλεξαν την Ελλαδα του Οκτωβρίου και «την Πελοποννησο του Triskelion» γι’ αυτο το ταξιδι, έρχονται, ξαναρχονται και το πιθανοτερο είναι οτι θα ειναι εδω και του χρονου.
Ανεβαινεις τον Παρνωνα, και συναντάς ορεινά χωριά σαν την Βρέσθενα, την αναστηλωμενη Βαμβακού, και την απιστευτη Καστάνιτσα, περνωντας απο ονειρικές διαδρομες, προσεγγίζοντας μερη, δρομους και τοπια τα οποια σε ξαφνιαζουν οχι απλα με την ομορφιά τους αλλά με την ύπαρξή τους την ίδια: «Που ήταν αυτο το μερος», μονολογείς, «και δεν το ήξερα, εγω που έχω έρθει τοσες φορες στην Πελοποννησο!». Και οπως τα σκεφτεσαι αυτα, ξεκινας να κατηφορίζεις για το Αστρος με την πλουσια ιστορία, πριν φύγεις ξανα για πανω, παλι ψηλά και μόνος, στο ομορφο βουνο.
Εκει, συναντας το Ελαιοχωρι, στα συνορα των νομων Αρκαδιας και Αργολιδας, με τον εγκαταλελειμένο σταθμό του και την χορταριασμενη γραμμη του τραίνου να σε θυμωνει για τον τροπο που αυτή η χωρα «εγκαταλείφθηκε» απο τους τοσους πολλους και τοσο φανταχτερούς «σωτηρες» της, αλλά δεν ειναι η ώρα γι’ αυτές τις σκέψεις λες, παμε, ας χαρουμε την καθε στιγμη, the clock is ticking, και οι μερες, που στην αρχή φαινονταν τοσο πολλες, τελειώνουν…
…και μετα, είμαι στο Ναυπλιο, με φιλους παλιους και φιλους καινουργιους, στο μισοσκόταδο, μονο με τα φωτα της Ιστορικης (και πιο εντυπωσιακης ακόμα κι από την ιστορία της την ίδια) πλατείας του Συντάγματος, και την φωνή μιας τραγουδιστριας με ένα μοναχικο πιανο ποτε να ακουγεται και να σε γεμίζει εικονες, και ποτε να σκεπαζεται απο τις ιαχες των θαμωνων των γειτονικων καταστηματων που παρακολουθουσαν ποδοσφαιρο (η σπουδαία νικη της Εθνικης, και η καθε νικη των Ελληνικων χρωματων ειναι νικη για όλους μας, κριμα που το γιορταζουμε συνηθως μονο για την μπαλλα).
Ηταν ομως αυτη η αντιθεση, απο τη μια η ηρεμια και η βυθιση στον κοσμο «σου», που καποιες τέτοιες στιγμες, μαζι με τους φίλους τους παλιους και τους φίλους τους καινουργιους, τον ζείς για λίγο «οπως θα ήθελες να ειναι», και απο την άλλη η ένταση, οι φωνές, ο ενθουσιασμός, που σε επαναφέρουν και δεν σε κανουν ιδιαιτερα ευτυχη, ιδίως αν μετρας τις μερες και βλεπεις ότι τελειωνουν, ναι, οι μερες τελειωνουν, το καραβανι θα διαλυθει κι εσυ θα επιστρεψεις σ’ αυτά που κανεις καθε μερα, ολες τις μερες, καθε βδομαδα, καθε μηνα, όλα τα χρονια.
Ο κυκλος του Tour du Peloponnese πλησιαζει στο να κλείσει.
Μια μοναδικη συγκεντρωση χρωματων και μηχανηματων στο λιμανι του Ναυπλιου (πως γινεται και η πολη αυτη γινεται πιο όμορφη καθε φορα που την επισκεπτομαι;!), μας περιμενει για την τελευταία διαδρομη, προς το σημείο του τερματισμου.
Ο «Γύρος» μας χαρισε μια πραγματικη αποδραση. Δεν το ξεχνω. Γιατι είναι εύκολο να φύγεις, αλλά πολυ δύσκολο το να «ξεφύγεις». Και αυτό το καταφεραμε, αλλα θα πρέπει «να επιστρέψουμε», και ποτέ δεν ειναι χαρουμενη η μερα που σε φέρνει πιο κοντα στο τέλος της απόλαυσης και της ξενοιασιάς.
Θα προσπαθησω να την κανω τουλαχιστον «ευχαριστη»
Και αργοτερα, εκεί στο Λουτράκι, πριν ή μετα τις απονομες και τους αποχαιρετισμούς, αναπολωντας τις μερες που τελικα ΔΕΝ ήταν πολλες όσο κι αν έχασα το μέι κιτρημά τους, θα μιλησω, θα μιλησουμε, και για το «συναγωνιστικο» σκελος του «Γύρου», που είχε το δικο του ενδιφερον, τους δικους του πρωταγωνιστες και την δικη του σημασία, μια και οπου υπαρχουν δοκιμασίες με βαθμολογία και καταταξη, υπαρχουν άξιοι πρωτοι, και δευτεροι, τρίτοι, μεσαιοι και τελυταίοι που τους αξιζει καθε έπαινος και σεβασμός, απλα επειδη προσπάθησαν.
Εδω παιρνει τέλος το πρωτο προσωπο, κι έτσι, «αγαπητοι αναγνωστες», φιλοι, συμμετεχοντες και οργανωτές, επιστρέφουμε με το μεγαλο φιναλε! Δ.Π. (ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ, BACK TO THE FUTURE!)
Ο 11ος ΓΥΡΟΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ ΣΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ!
(ΑΛΜΠΟΥΜ ΜΕ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ)
Προβολή στατιστικών και διαφημίσεων
Προβολή στατιστικών και διαφημίσεων
Όλες οι αντιδράσεις:
5050
Leave a Reply