|
Ο Βύρων Ρηγινός, αδιαμφισβήτητος νικητής της πολύ σημαντικής αλλά επίσης “άτυπης” κατηγορίας ομορφότερου αυτοκινήτου, με το υπέροχο Simca 8 Sport Coupe του 1950 (κατασκευασμένο στο νέο εργoστάσιο του Nanterre, έχοντας και το σήμα GFA- General Francaise Automobile).
Ο Γ. Βάλληνδας, νικητής της Κατηγορίας Regularity έως 1600 c.c., αλλά και με πρώτο χρόνο της (άτυπης) Γενικής Regularity!
Ηταν μια απο αυτές τις περιπτώσεις που όλα πηγαίνουν πρύμα και εξελίσσονται τέλεια, χωρίς το παραμικρό πρόβλημα και με την συμπαράσταση όλων, απο τους συμμετέχοντες και τους θεατές μέχρι τον θαυμάσιο καιρό! Το “Grand Prix” του Σ.Ι.Σ.Α. άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις στους πάντες (όπου “οι πάντες” ήταν οι παρά κάτι εκατό συμμετέχοντες!), με άψογη διοργάνωση και προ πάντων “γρήγορη” εκτέλεση, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση! Ολα αυτά τα αυτοκίνητα (που ασφυκτιούσαν στον χώρο του πάρκινγκ, αλλά δεν γινόταν αλλιώς λόγω της διαμόρφωσης του σημείου) έκαναν την διαδρομή τρείς φορές, με την σειρά και με τάξη, δεδομένων των συνθηκών. Δεν σημειώθηκε κανένα απρόοπτο, ούτε καθυστέρηση (απο κάποια έξοδο), βασικά γιατί η διαδρομή ήταν εξαιρετικά ασφαλής, θεαματική αλλά και “αργή” (δεν αναπτύσσονταν μεγάλες ταχύτητες, πέραν όσων χ.α.ω. έφταναν οι πρώτες-δεύτερες!). Παρ’ όλα αυτά, η οργάνωση είχε μεριμνήσει για μεγάλη ομάδα διασωστών με πλήρη εξοπλισμό καθώς και οδική βοήθεια για την περίπτωση που κάποιο αυτοκίνητο “ακινητοποιείτο” και έπρεπε άμεσα να μετακινηθεί απο την διαδρομή. Δεν χρειάστηκε τίποτα απο αυτά, γιατί όλα κύλησαν χωρίς πρόβλημα, αλλά το παν είναι να τα έχει προβλέψει ο οργανωτής και να ΥΠΑΡΧΟΥΝ. Λίγο πριν την απονομή, μια μικρή καθυστέρηση για τακτοποίηση συμμετοχής που είχε δηλώσει με διαφορετικό αυτοκίνητο και άλλαξε η σειρά των αποτελεσμάτων σε μια κατηγορία, ήταν το μόνο θέμα που προέκυψε “εκτός προγράμματος”. Ομορφα και τα Κύπελλα, για πρώτη φορά ιδίου μεγέθους για την πρώτη τριάδα κάθε Κατηγορίας. Τα αποτελέσματα έβγαιναν μετά απο κάθε σκέλος (αμέσως στο πρώτο, λίγο πιο αργά στο δεύτερο), οπότε οι συμμετέχοντες είχαν την δυνατότητα να δουν χρόνους και λάθη, και να “παίξουν” με τον συναγωνισμό τους. Γενική δεν υπήρχε, όμως τον καλύτερο χρόνο ημέρας σημείωσε ο Β. Μπιρλιράκης με την γνωστή BMW 2002. Οι δυο βασικές Κατηγορίες, με διαφορετικούς ιδανικούς χρόνους, ήταν η regularity και η super classic. (Υπήρχε και ανεξάρτητη Κατηγορία για τα “Young Timers” μέχρι 1995). Πριν την εκκίνηση, απαντήθηκε μια απορία που είχαμε μόλις είδαμε το πρωϊ το πλήθος των αυτοκινήτων, πολλά απο τα οποία δεν έμοιαζαν, χμ, πως να το πούμε, ακριβώς “κλασικά”, αλλά “κλασικά με ολίγη απο σύγχρονα”, είχαν δηλαδή εμφανείς μετατροπές εκτός εποχής. Απο τα μεγάφωνα οι οργανωτές κάλεσαν (πριν την εκκινηση) τους συμμετέχοντες για να επιδείξουν τις κάρτες FIVA, που ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την συμμετοχή. Κάποιοι είχαν και κάποιοι δεν είχαν. Αυτοί (που δεν είχαν) έκαναν αίτηση για να βγάλουν κάρτες προσεχώς, και συμμετείχαν κανονικά! “Σολομώντειος λύση”; Και βάλε! Ομως, ας περιμένουμε πρώτα να δούμε αν όντως θα επισκεφθούν την ΕΟ ΦΙΛΠΑ τις επόμενες μέρες, ή αν ήταν απλώς “περαστικοί”. Ο Σ.Ι.Σ.Α., είμαστε βέβαιοι, δεν θα επιτρέψει δεύτερη φορά συμμετοχή με αυτόν τον τρόπο (του “θα βγάλω κάρτα, άσε με τώρα να μπω”)! Εξ’ άλλου, δεν εξαρτάται απο τις 5-10 τέτοιες συμμετοχές, αφού οι περισσότεροι συμμετέχοντες ήταν απόλυτα σωστοί. Και ακριβώς “οι περισσότεροι” που συμμετέχουν τακτικά στις εκδηλώσεις του συνδέσμου, είναι ο σωστός δρόμος. Οι φίλοι με τα “κακομετατροποιημένα” αυτοκίνητα (και υπήρχαν αρκετά τέτοια) δεν πρέπει να “εκδιώχνονται”, αλλά να ενημερώνονται ότι αν τα φτιάξουν σωστά θα δώσουν μεγαλύτερη αξία στα ίδια τα οχήματά τους (κι ας κάνουν λιγότερες…”πάντες!). Και αυτή είναι η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορεί να δώσει μια Λέσχη στο χώρο.
|
Μια εκδήλωση επιτυχημένη, ευχάριστη, με καιρό ηλιόλουστο και κυριολεκτικά ανοιξιάτικο, με ευχαριστημένους συμμετέχοντες, με πάρα πολλούς θεατές (εκτός φίλων και γνωστών), ΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΠΟΥ ΑΓΓΙΖΕ ΤΟ 100%, με σωστή οργάνωση, με πάρα πολλές συμμετοχές, με ευλαβική τήρηση των κανόνων της REGULARITY FIVA (πολύ χαμηλή μ.ω.τ. και αποτελέσματα βάσει απόκλισης απο τον ιδανικό χρόνο της ορισθείσης μ.ώ.τ. για κάθε Κατηγορία), και μόνο τα μέλη της οργανωτικής επιτροπής, τους ανθρώπους δηλαδή του Σ.Ι.Σ.Α., να ΜΗΝ είναι απόλυτα ευχαριστημένοι (!), και να μουρμουρίζουν ότι αυτό ή εκείνο μπορούσαν να γίνουν, και την άλλη φορά θα γίνουν, καλύτερα! Εντάξει, αυτό είναι το σωστό πνεύμα, να τους πούμε όμως κι εμείς, με την όποια εμπειρία μας, ότι σαν εκδήλωση τέτοιου μεγέθους (απο πλευράς αριθμού συμμετοχών), καλύτερα δεν γινόταν (αν εξαιρέσουμε την έλλειψη “ειδικών χώρων”, ιδίως για τις κυρίες που πέρασαν έξη ώρες στο σημείο, κάτι που λύνεται με μια οικονομική ενοικίαση “θαλάμων” την επόμενη φορά)! Συγχαρητήρια σε όλους, οργανωτές, οδηγούς και θεατές!
|
Ghost Writer
Διάβασα στο forum Historic Racing τα παράπονα ενός συμμετέχοντα στο "Grand Prix", ο οποίος δεν κατάφερε να βρεί θέση στο (πολύ στριμωγμένο) πάρκινγκ και τελικά έφυγε, αφού πρώτα ζήτησε (και ΔΕΝ πήρε πίσω προς το παρόν) το παράβολο συμμετοχής. Στο post αυτό απάντησε εκπρόσωπος του ΣΙΣΑ, χωρίς να αναφερθεί όμως καθόλου στο θέμα, αλλά προτείνοντας να συζητηθεί τηλεφωνικώς και οχι δημοσίως. Ομως ο άνθρωπος που έφυγε στενοχωρημένος για το σπίτι του, είχε απόλυτο δίκιο. Γιατί σαφώς η ύπαρξη και εύρεση θέσης στον αγωνιζόμενο, είναι μέσα στις ΒΑΣΙΚΕΣ υποχρεώσεις του οργανωτή. Ας μην ξεχνάμε, ότι μια απο τις πιο σημαντικές αρμοδιότητες στους αγώνες είναι η θέση του pit marshall, που επιβάλλει τάξη στον χώρο των πιτς. Αρα, αν για οποιοδήποτε λόγο ο οργανωτής: α) είχε ανεπαρκή χώρο σε σχέση με τις συμμετοχές, β) δεν έλεγξε το ποιός μπαίνει και το πως παρκάρει, με αποτέλεσμα να κρατάνε δύο-δύο τις θέσεις διάφοροι, έχοντας και αυτοκίνητα service μέσα, γ) δεν θέλησε να πάει μια βόλτα στο πάρκινγκ να επιβάλλει την τάξη και να διώξει τα άσχετα αμάξια, γ) δεν είχε ένα άτομο -ή δεν ήθελε να "τσακώνεται" με τους διάφορους, ώστε όλοι να τακτοποιηθούν, αν όλα αυτά συνέβησαν λοιπόν, τότε σαφώς έπρεπε ΑΜΕΣΑ είτε να βρεί θέση στον όποιον παραπονείτο ότι δεν είχε που να βάλει το αυτοκίνητό του, ή να του επιστρέψει την συμμετοχή. Αυτά ο οργανωτής. Ο συμμετέχων τώρα που δεν έβρισκε θέση, μπορούσε είτε να παραπονεθεί (όπως ο φίλος του παραδείγματος), είτε να ψάχνει να παρκάρει παράλληλα με τα άλλα αυτοκίνητα, ή όπου έφευγε κάποιος (χωρίς να έχει αφήσει φύλακες!). Αυτό κάναμε κι εμείς, που στις 09:10 βρήκαμε θέση, αλλά όταν γυρίσαμε απο τον αναγνωριστικό γύρο μας την είχαν πιάσει. Και αραιά -αραιά μάλιστα, με λάστιχα, καρέκλες κτλ. Επειδή άλλο πάρκινγκ δεν υπήρχε λόγω του ότι η διαδρομή περνούσε ανάμεσά τους και δεν θέλαμε φυσικά να αφήσουμε το αυτοκίνητο στην κοντινή παραλία (!) μακριά απο τα άλλα σαν τους λεπρούς, ζητήσαμε απο άλλους συμμετέχοντες να παρκάρουμε μπροστά τους και να πιάνουμε τη θέση τους μόλις έφευγαν. Οχι το καλύτερο, αλλά αν υπάρχει καλή διάθεση όλα λύνονται. Φυσικά δίκιο έχει αυτός που πληρώνει παράβολο και δεν έχει πάρκινγκ, αλλά αναφερόμαστε στην καλή διάθεση που σε κάνει να παραβλέπεις και κάποια λάθη και ατέλειες, εφ' όσον υπάρχει ο τρόπος. Αυτό που δεν συγχωρείται σε καμμία περίπτωση (ούτε επιτρέπεται) είναι η κακή ή η απότομη συμπεριφορά οποιουδήποτε μέλους της -όποιας- οργάνωσης προς τους συμμετέχοντες. Δ.Π.